Ram in Ravels

Samen oud

2012-03-06T09:26:00.000+01:00

Zwijgend genoten ze van het eten en elkaar.

Na een turbulentfamilieweekend waren ze zo blij om weer samen thuis te zijn. Die heerlijke rusten harmonie in hun relatie was iets waar sommigen met jaloezie en onbegrip naarkeken.

Natuurlijk gunden ze iedereen hun carrière, wensen en dromen, al begrepenze niet altijd waarom dat zoveel strijd moest opleveren.

Zelf waren ze met zoweinig tevreden.

Zolang ze redelijk gezond en samen waren, was iedere dag eenzegen.
“Wat hebben we het toch goed, hè meisje?”

“Nou en of. Ik zit tegenieten. Wil je nog een toetje,schat?”

Aline levert de eerste zin en wij maken er een verhaaltjevan.

Seizoenen en kleuren

2012-03-05T09:00:00.000+01:00

Vroeger had alles zijn seizoen.

Er was een tijd vooraardbeien, appels, kool en sla. Mandarijntjes waren een delicatesse.

Tegenwoordig is bijna alles het hele jaar verkrijgbaar enwordt vanuit alle windrichtingen geïmporteerd.Wat zouden we vreemd opkijken als de klok vijftig jaar werdteruggedraaid.

Toch is er wel degelijk een groeiende groep mensen die kiestvoor biologisch verantwoord eten en dan liefst strikt seizoensgebondenproducten gebruikt.

Ben jij zo iemand?

Door deze foto kom ik trouwens ook op een heel ander idee.

Wanneer je volledig kleurenblind bent, zouden al diezwart/grijs/wit producten in een winkel dan dezelfde aantrekkingskracht hebben?

Geen rode en groene appels of met een blozend wangetje. Nee,alleen maar vruchten in grijstinten.

Weg appeltjes van oranje en knalgele bananen.

Dat ziet er toch lang niet zo aantrekkelijk uit?

Zelfs wanneer je je voedsel prakt tot een grauwe brij, wordthet al minder smakelijk om te zien. Toch?

Photo Monday is een idee van Aline.

Beleef de lente 2012

2012-03-04T10:09:00.000+01:00

Evenals vorig jaar wil ik jullie graag attenderen op deze prachtige website.

Kijk mee tijdens het broedseizoen en geniet.

Je kunt je aanmelden via Facebook, maar dat is niet verplicht.

De website is helemaal in een nieuw jasje gestoken en ziet er geweldig uit.

Kwartje - missen

2012-03-03T10:00:00.000+01:00

Een heitje voor een karweitje.

Dat is verleden tijd.

We hebben nu geen kwartjes meer.

Ik mis ze wel een beetje.

Invalshoek is een idee van reismeermin

Au

2012-03-02T08:50:00.000+01:00

We hadden er een abonnement op met vier kleine kinderen inde kruip-, klim- en fietsfase:

In het weekend naar de EHBO-post met een

- vingertje dat vastzat in het stuur van een speelgoedtractor

- hoofdwond na een aanrijding tegen de hoek van het aquarium

- totaal ontveld enkeltje door de spaken van het achterwiel(achterop bij broerlief)

- gebroken sleutelbeen dankzij struikelpartij over eenzwerfkei

- brandwond door carboleum (fles was fijn naast de klikogezet door een van de buren)

- gewonde voet dankzij glasscherven in een slootje

En zo kan ik nog even doorgaan.

De artsen riepen al: “Ha, meneer van den Boogaardt, daarbent u weer.”

Dat daarbij heel wat tranen zijn gevloeid, spreektvanzelf. Wat is het toch vreselijk om je kind te zien lijden. Als moeder zou jedie pijn en dat verdriet zo van ze willen overnemen.

Gelukkig bleven de kwetsuren min of meer onschuldig en washet leed meestal snel geleden. Toch hebben we behoorlijk in de piepzak gezetentoen onze middelste zoon met een dubbele longontsteking in het ziekenhuisbelandde. Hij was nog geen vier jaar oud. Als je hem zag vechten om lucht tekrijgen, hield je zelf bijna je adem in. Manlief kreeg het er als astmapatiëntspontaan benauwd van. Het is gelukkig goed gekomen, maar je vergeet het nooitmeer.

Toen onze dochter een peutertje was, viel ze tegen eenstenen plantenpot en brak haar hoektand met wortel en al af. De arts durfdeniet te garanderen dat er later nog een nieuwe tand zou groeien. Tandenwaren niet zijn specialiteit. Ook dat kwam helemaal goed, al heeft die tand welheel lang op zich laten wachten.

Onze jongste was de grootste brokkenpiloot. Hij zag geengevaar en was een echte waaghals. Hij klom in zijn zwembroek een boom in, eentak brak af en hij viel langs doornige punten naar beneden. Van boven tot onderbekrast en opengehaald. Dat was op vakantie in Frankrijk.

Je tobt wat af als ouders. Het aantal uren dat wij in een wachtkamerhebben doorgebracht is niet meer te tellen.
Zo kan ik die ruimte bij deorthodontist nog dromen. Die man liep helemaal binnen dankzij onze klandizie.Nooit een bedankbrief gehad. Flauw hoor.

Nare ruimtes zijn het. Vooral wanneer je ernstig ziek benten dagelijks moet opdraven voor je dosis straaltjes. Je ziet dezelfde mensen inallerlei stadia van hun ziekte en hoopt dat het met jou nooit zover zal komen.En waarschijnlijk kijken ze net zo medelijdend naar jou.

Door de vereiste woorden van deze schrijfopdracht ben ikeigenlijk automatisch in het medische circuit beland. Ik zocht wat associatiesen kwam met die waterlanders en ivoren wachters telkens op hetzelfde thematerug. Meestal probeer ik het luchtig te houden en de lezers een glimlach teontlokken. Hoe ga ik dat in deze laatste zinnen doen? Ach, ik eindig gewoon met een Bulgaars gezegde: “De natuur,tijd en geduld zijn de drie beste dokters.” Dat is een waarheid als eenkoe.

Indeze schrijfopdracht moeten de 5 onderstreepte woorden worden gebruikt in evenzoveel alinea’s met een maximum van 500 woorden.

Trappen

2012-02-29T18:00:00.000+01:00

Trappen en ik zijn geen vriendjes. Beklimmen lukt nog redelijk maar afdalen is niet mijn ding. Ik moet perse een leuning vasthouden en aarzel al bij de bovenste trede. Daardoor denk ik te veel na en start soms met het verkeerde been. Het heeft vermoedelijk allemaal te maken met een jeugdtrauma.

1971. Ik weet nog precies hoe de hak van mijn schoen afbrak bij de tweede trede vanaf boven en ik met volle handen (schooltas en vuilniszak) als ongeleid projectiel de overige 7 treden afkletterde om vervolgens met mijn kin midden in de opengescheurde zak te belanden. Koffiedik en caviakeutels hingen aan mijn bloedende kin en ik lag brullend in de puinhopen. Na enig troost- en poetswerk van mijn moeder werd ik bij de dokter gezwaluwstaart. De volgende dag kwam de schoolfotograaf. Perfecte timing nietwaar?

Met mijn polyneuropathische onderdanen is het sowieso erg lastig om op ongelijke grond te lopen. Dankzij onze mol is het grasveld één grote gatenkaas. En ik weet feilloos in elk gat te trappen. Knap hè?

Verder trap ik gelukkig niet overal in. Mij houd je niet zo snel voor het lapje. Ik ben behoorlijk op mijn qui-vive.

Keet trappen vond ik vroeger wel erg leuk. Vooral bij docenten die geen orde konden houden. Wat waren we gemeen.

Terwijl manlief doucht, trap ik ’s ochtends een paar rondjes op mijn hometrainer, tenminste …… als ik er zin in heb. Soms stap ik liever samen met hem onder de douche.

Iemand een trap na geven doe ik nooit.

Bij Aline kun je lezen wat andere deelnemers met het woord “trap” hebben gedaan.

Tweede kans IV

2012-02-29T00:00:00.000+01:00

Halfstruikelend kwam Jasmijn het terras oplopen en probeerde alle indrukken teverwerken. Ze was sprakeloos.

Eenjacht, een stralende tiener en een gladgeschoren man in een smaakvolle outfit?Ze moest even gaan zitten om van de schrik te bekomen. Bob en Céline bodenmeteen hun hulp aan, die ze dankbaar accepteerde. En zo werd ze even laterbediend op haar eigen terras. Hier zou ze zomaar aan kunnen wennen. Langzaambegon ze zich een beetje te ontspannen.

Hethielp enorm dat het meisje haar bewondering voor Jasmijns metamorfose nietonder stoelen of banken stak. Haar enthousiasme was verfrissend. Terwijl zegenoten van de thee en bijbehorende heerlijkheden leerden ze elkaar beterkennen en mede door de aanwezigheid van Céline was de sfeer ongedwongen.

Nadatzijn vrouw was overleden hadden hij en zijn zus Bente de zorg voor zijn dochterop zich genomen. Hij was eigenaar van een goedlopende rederij en samen brachtenCéline en hij hun vrije tijd op de boot door. Zijn ouderlijk huis stondeveneens aan het water en daar zwaaide Bente de scepter. Beide grootoudersresideerden aan de Côte d’Azur.

Jasmijnschaamde zich dood over haar eerdere wantrouwen en vooringenomenheid. Ze gafeerlijk toe dat ze haar bedenkingen had gehad, maar Bob gaf zijn zus met haarfoute kledingadviezen de schuld.

Zebleken veel overeenkomsten te hebben, alleen waren haar ouders beiden overledenen hadden haar een fortuin nagelaten. Ze had geen broers of zussen. Een paarvriendinnen, haar blogmaatjes en honderden boeken vormden haar “familie”. Haar beschermdejeugd, het overgewicht en haar argwaan hadden haar in eenzaamheidachtergelaten. Maar nu voelde ze zich herboren en snakte ze naar warmte,gezelschap en liefde.

“Daargaan we aan werken”, kwam de jongedame tussendoor, “pap is voor jou gevallen enik bewonder je lef. Je bent een tof mens. Zullen we zo een stukje gaan varen?”Ze bracht haar vader enigszins in verlegenheid door zo plompverloren hetinitiatief te nemen, maar maakte dat snel goed door zich even te excuseren. Zemoest iemand dringend een mailtje sturen. Snel klom ze aan boord en startte delaptop.

“LieveBente, je kunt de tickets boeken en samen met je geliefde aan jullie wereldreisbeginnen. Het komt allemaal dik in orde. Geef Renée een dikke knuffel van mij.Liefs, Céline.”

Tweede kans III

2012-02-28T00:00:00.000+01:00

Jasmijnbegreep er niets van. Hij had haar verteld dat hij ongebonden was en al heellang geen relatie had gehad. Natuurlijk was ze blij met deze tweede kans, maarwie was degene die bij hem hoorde?

Dereactie was zo kort en helemaal niet zijn stijl. Zou die ander dit berichthebben gestuurd?

Zebesloot rond middernacht om toch iets terug te schrijven. Ze deed anders geenoog dicht. Ook zij hield het kort en typte: “Ik wil jullie graag uitnodigenvoor de thee bij mij op het terras. Morgenmiddag rond drie uur?” Ze sloot afmet haar postcode en huisnummer. Binnen een minuut kreeg ze antwoord: ”Wezullen er zijn. Tot morgen.”

Bobkreeg de volgende ochtend de simpele mededeling, dat ze bij Jasmijn op de theegingen en keek zijn dochter schaapachtig aan. “Hoe bedoel je? Ik weet niet eenswaar ze woont. Heb jij nog zitten mailen vannacht?”

“Ja,natuurlijk. Ik hoorde een berichtje binnenkomen en heb snel een antwoordgestuurd. Jij wil haar toch weer zien? Nou dan!”

“Hoemoet ik daar komen zonder auto? Heb je daar al aan gedacht?”

“Pap,maak je niet zo druk. Het wordt een fluitje van een cent. Kijk maar waar zewoont.”

Hetadres bleek zich inderdaad maar enkele kilometers verder te bevinden. Dat moestte doen zijn.

Nerveusschikte Jasmijn de lekkernijen op het dienblad en blikte om de paar tellen doorhet voorraam om te zien of er al iemand haar erf opdraaide. Het was bijna drieuur. Ze zouden toch wel komen? Of was dit alles een grote grap van de een ofandere onbekende?

Preciesop het moment dat de ketel begon te fluiten, meerde het jacht aan en daaldenvader en dochter het trapje af om met een sprongetje op het terras te belanden.Daar bleven ze even weifelend staan, want ze konden met goed fatsoen toch nietzomaar doorlopen? Gelukkig zag Céline een scheepsbel hangen en ze luidde deklok om hun komst aan te kondigen.

Tweede kans II

2012-02-27T00:00:00.000+01:00

Bobsnapte niet wat er was misgegaan. Hun ontmoeting was weliswaar kort geweest,maar ze had op hem een onuitwisbare indruk gemaakt. Diezelfde avond ging hijvia internet op zoek naar informatie, ontdekte haar blog en las haar dagboekverhalenmet stijgende bewondering. Hij vond Jasmijn een geweldig sterke vrouw. Zijnmailtjes bleven echter onbeantwoord en kwamen sinds enkele dagen zelfs alsonbestelbaar retour. Blijkbaar wilde zij niets meer met hem te maken hebben.Wat had hij fout gedaan?

Opaanraden van zijn zusje had hij zich simpel gekleed en zich een paar dagen nietgeschoren. Volgens haar mocht uiterlijk geen rol spelen bij een blind date.Bente hield er soms vreemde ideeën op na en had een vreselijke hekel aanmerkkleding, make-up en blingbling. Waarschijnlijk zette zij zich nog steeds aftegen de leefwijze van hun ouders, die tot de jetset behoorden.

Dom,hij had gewoon zijn gevoel moeten volgen en zijn gebruikelijke outfit moetenaantrekken. Hij wenste dat hij het allemaal anders had aangepakt. “You never get asecond chance to make a first impression”.

“Pap,je hebt een nieuw bericht”, hoorde hij zijn dochter roepen. Ze zat haarhuiswerk te maken achter zijn laptop. “Ken jij ene Jasmijn? Ze vraagt of ze eentweede kans krijgt.” Blij verrast haastte hij zich naar zijn dochter en lasover haar schouder mee. Ja, het stond er echt. Hij glimlachte van oor tot oor,terwijl Céline hem verbaasd observeerde. Tja, nu moest hij met de billen blootnatuurlijk. Meisjes van dertien laten zich niet foppen.

Eerlijkbiechtte hij zijn afspraak op en vertelde over zijn teleurstelling toen Jasmijnniet meer had gereageerd.

“Nou,ze heeft zich blijkbaar bedacht en dat is maar goed ook, want jij bent eengeweldige vangst. Wat voor iemand is zij?”

Hijvertelde enthousiast over haar en Céline vroeg meteen naar een foto. Die hadhij helaas niet en haar blog was onbereikbaar geworden. Of zou ze dat misschienook hebben veranderd? Snel typte hij de naam van haar blog in de zoekbalk “Jasmijn,mag het iets minder zijn?” en zag dat ze de instellingen weer had aangepast.

“Jemig,wat een metamorfose!” Céline was verbijsterd. “Is dat dezelfde vrouw? Die heeftlef!”

Dievrouw met lef zat intussen nerveus en handenwringend te wachten op eenantwoord. Een half uur geleden had ze haar gevoel gevolgd en het mailtjeverzonden. En nu? Wat zou hij doen?

Hetzonnetje ging onder en het werd frisser op het terras. Misschien moest ze Bobgewoon uit haar hoofd zetten en op tijd naar bed gaan? Ze wilde net haar laptopuitzetten toen ze een nieuw bericht zag verschijnen.

“Wijgunnen je graag een tweede kans, Jasmijn. Waar zullen we afspreken?”

Verbijsterdvroeg ze zich af: “We? Wie zijn “we”? Ze wist dat zíj de helft kwijt was, maarhad Bob zichzelf verdubbeld?”

“Zo”,zei Céline gedecideerd, “Nu heeft ze iets om over na te denken. En pap, jij hadgewoon moeten vertellen dat je een dochter hebt.” Pubers zijn somsonvoorspelbaar.

Gourmet

2012-02-25T16:00:00.000+01:00

Vanavond gaan we gourmetten

Met gezellige, lieve mensen

Zij zat in 1967 bij mij in de klas

Teruggevonden via Schoolbank

Drie jaar geleden

Talloze berichtjes volgden

Bezoekjes over en weer

Er is wederzijds respect

Gevoel voor humor

Het wordt een relaxte avond

Fijn weekend allemaal

Tweede kans I

2012-02-24T08:56:00.000+01:00

Zehad de uitdaging van haar vriendinnen aangenomen en ingestemd met eenblind date. Zij zouden het voor haar regelen en ze hoefde alleen maar te komenopdagen in haar mooiste outfit. Dat moest niet zo moeilijk zijn. Ze zag er goeduit nu ze de helft van haar gewicht kwijt was. Ze woog evenveel kilo’s als hetaantal jaren dat ze oud was. Haar asblonde haar verhulde die enkele grijze pluken het kon zelfs voor een kundige coupe soleil doorgaan. Na al die eenzame jaren met zichzelf te hebbenrondgesjouwd, was ze toe aan een grootscheepse verandering.

Huneerste ontmoeting was echter een grote teleurstelling. Ze had tochstiekem gehoopt op een charmante kerel en voelde zich bekocht toen hij eenarmoedzaaier bleek te zijn. Ze was op haar hoede. Het zou niet de eerste keerzijn dat mensen op haar kapitaal uit waren. Ze hadden gelukkig niet afgesprokenvoor een diner of een avondvullend programma. Dat ene pilsje op een terrasjewas meer dan genoeg wat haar betrof. Hij had daarentegen enthousiast gereageerdop haar verschijning en wilde duidelijk een vervolgafspraak maken. No way,José.

Tweedagen gingen voorbij en ze stond nauwelijks meer stil bij haarrendez-vous met Bob, toen ze ineens mailtjes van hem ontving. Wat vreemd, hoekon dat nou? Van haar had hij geen e-mailadres gekregen. Ze keek wel uit zeg! Eenblind date moest dat vooral blijven als het tegenviel. Maar nu stuurde hijzomaar allerlei gedichtjes en complimentjes. Ze sms’te meteen haar vriendinnenom te controleren of zij hier meer van wisten. Maar geen van hen had haargegevens bekend gemaakt. Hoe kon dit nou? Wat voor bronnen had hij aangeboord?

Deberichtjes bleven binnenstromen. Ze werd er stapelgek van. En toen viel ineenshet kwartje. Natuurlijk, dat was het. Hij had blijkbaar haar blog gevonden. Zewas het straal vergeten. Op advies van haar arts had ze alles van zichaf geschreven in dagboekvorm. Haar problemen met de veertig kilo overgewicht,haar wanhoop, de maagverkleining en de foto’s van voor en na de ingreep. Allesstond op het wereldwijde web. Meteen veranderde ze de instellingen van haarblog en zorgde dat het alleen zichtbaar was voor genodigden. Nog even snel eennieuw e-mailadres aanmaken en ze kon weer rustig ademhalen.

Derust keerde weer en ze genoot van de zwoele zomerdagen in haar villa aan het water.In haar eentje, dat wel. Erkwamen prachtige jachten voorbij gevaren met vakantievierende gezinnen enverliefde stelletjes. Het ging toch wel een beetje kriebelen. Ze zou zo graagde liefde leren kennen. Had ze dan toch te wantrouwend gereageerd op Bobsavances? Was haar eerste indruk onjuist geweest? Ze zat met haar laptop op hetterras en bladerde nog eens door zijn mailtjes. Zijn taalgebruik was foutloosen getuigde van een goede opleiding. Ze was bang dat ze zich schromelijk hadvergist. Impulsief typte ze: “Bob, gun me een tweede kans” en drukte opverzenden.

Indeze schrijfopdracht moeten de 5 onderstreepte woorden worden gebruikt in evenzoveel alinea’s met een maximum van 500 woorden.

Afwisseling

2012-02-23T09:00:00.000+01:00

In 1982 was ons gezin compleet en droomden wij over een nieuwe start op de Antillen. Met ukkies van bijna 6, 4, 2 en bijna 1 jaar oud wilden we de grote sprong wagen. Manlief vertrok voor drie weken om ginds poolshoogte te gaan nemen. Hij schreef brieven over zijn belevenissen en belde een enkele keer. Bellen was erg duur. De oudste twee hadden we een beetje uitgelegd wat pappa ging doen aan de overkant van de grote plas en wat onze plannen waren.

Door allerlei omstandigheden bleek echter overduidelijk, dat we daar zakelijk gezien niet welkom waren. De Aziatische “zakenlui” dreigden met ernstige reprimandes en waren zelfs ons adres en dat van de school al op het spoor. Nou, dan hak je heel snel knopen door, kan ik jullie verzekeren.Bye, bye, droom van een toekomst op een zonnig eiland. Back to reality.

De familie was opgelucht en wij legden ons vrij snel neer bij de teleurstelling. Daar zijn we best goed in overigens.Kennissen die de zelfde stap enkele jaren eerder hadden gezet, moesten het uiteindelijk opgeven. Door tegenwerking van eerder genoemde zakenlui, stonden hun voorraden te bederven op de kade en werd het runnen van een winkel ze onmogelijk gemaakt. Kapitalen hebben ze daardoor verloren. Ontzettend naar allemaal.

De titel van dit verhaal wordt hierdoor nog helemaal niet verklaard en mag ik van de opdrachtgever ook niet noemen. Maar het bracht me wel even terug naar die periode van 30 jaar geleden.We zijn achteraf nog steeds gelukkig met de gang van zaken en zouden de seizoenen ontzettend zijn gaan missen. Het lijkt natuurlijk paradijselijk om iedere dag van de zon en de warmte te kunnen genieten, maar op den duur is het stomvervelend. We kennen mensen die alleen al om die reden zijn teruggekeerd naar Nederland.

WE-300 is een schrijfopdracht van Plato. Bij hem vind je ook de verhalen van anderen.

Vrij

2012-02-22T09:32:00.000+01:00

Vrij, wat een prachtig woord.

In mei kwamen de Canadezen Den Haag bevrijden. De mensen waren uitzinnig van vreugde. Overal werd gezongen en de vlaggen mochten weer wapperen. De tanks werden beklommen en de bevrijders omhelsd (of andersom?). Er waren ineens chocoladerepen, sigaretten en nylons. Waarschijnlijk was het een soort carnaval in het kwadraat.

Mijn moeder was een knap meisje van bijna zestien en beleefde dit moment zo intens, dat ze ons later keer op keer vertelde hoe het was geweest. Ze straalde dan echt en ze moet voor die Canadese jongens bijna onweerstaanbaar zijn geweest. Gelukkig zijn ze niet te “vrij” geweest, want stel je voor: ik zou dan 9 jaar eerder zijn geboren en had misschien mijn vader nooit leren kennen.

In het noordoosten van Friesland kon mijn vader eindelijk met een gerust hart uit de hooistapel tevoorschijn komen en sloot zijn familie hem weer in de armen. Door de oorlogservaringen vond hij echter geen rust meer in zijn dorp en tekende bij het Friese bataljon. Ze gingen Indonesië bevrijden van de Jappen. Een loffelijk streven dat later helaas niet altijd even loffelijk bleek te zijn uitgevoerd. Maar zijn intenties waren goed.

De meesten van ons zijn geboren in vrijheid en kennen de oorlog en onderdrukking alleen uit verhalen, foto’s en films.
Toch zijn er nog vele vrijheden die dagelijks te behalen zijn. Al moeten er vaak obstakels worden overwonnen voordat je

je onbelemmerd kunt bewegen

jezelf mag zijn

mag liefhebben wie je wilt

weer durft te hopen.

Een oude opdracht van 25 augustus 2010 inspireerde me.De opdracht van vandaag bewaar ik voor een volgende keer.

Lente 1945

2012-02-21T12:33:00.000+01:00

Ze liep naar binnen en leidde hem naar de tafel.
Het jochie kon nauwelijks op zijn benen staan. “Ga hier maar even zitten dan haal ik wat eten en drinken voor je.”
Ze smeerde drie boterhammen en schonk een glas melk voor hem in. Zelf nam ze koffie. Binnen de kortste keren had hij alles naar binnen geschrokt.
Toen begon hij te vertellen. Het hele gezin was opgepakt en in een trein gesmeten. Alleen hij had weten te ontkomen. Nu leefde hij op straat en sliep in portieken. Ze stelde hem gerust en liet hem de schuilplaats op zolder zien waar al vier andere mensen zaten ondergedoken. Eentje meer of minder maakte ook niet meer uit. De bevrijding naderde immers.

Aline levert de dinszin en wij maken er een verhaaltje van.

Lente

2012-02-20T16:14:00.000+01:00

Op zo’n heldere dag als vandaag lijkt de lente niet ver meer.

We verlangen naar de kleuren en geuren van het voorjaar.

Die heerlijke explosie van overlevingsdrang.

Zelfs onze vijvervissen hebben er zin in.

Ze zijn al veel te actief voor deze temperaturen.

Het flinterdunne ijslaagje negeren ze gewoon.

Wat een dappere donderstenen.

Ik wil nu liever geen vorst en sneeuw meer.

Dit zonnetje bevalt me prima.

Die zalige zon

Bezorgt me lentekriebels

Verlangen naar kleur

Blije vogelgeluiden

En zoete bloemengeuren

Richard en Asha zijn weer op weg naar Eijsden.

We hebben gezellige dagen gehad.

Gebabbeld, geklaverjast, gegeten en gedronken.

Nu moeten ze weer aan het werk.

Van half 5 tot half 10 in Herstal.

Het is een allegaartje geworden, Aline.

Een samenhangend verhaal zit er vandaag niet in.

Er dwarrelt van alles door mijn hoofd.

Zonder kop of staart.

Het zullen die kriebels wel zijn.

Denk je ook niet?

Photo Monday is een idee van Aline.

Ondergesneeuwd

2012-02-20T00:00:00.000+01:00

bron

Dit is toch niet te geloven?

Ambacht - verrassen

2012-02-18T09:11:00.000+01:00

Met mijn twee linkerhanden ben ik helaas niet erg ambachtelijk aangelegd.

Maar ik heb er enorme bewondering voor.

Mijn ultieme prestaties zijn een gehaakt babypakje en een scheef pitrieten mandje.

O ja, we gingen ooit naar een kaarsenmakerij en mochten met de hele familie onze eigen kaars maken.

Dat was verrassend leuk.

Zo ging het er vroeger aan toe:

Andere invalshoeken vind je bij haar.

Voor Marijke

2012-02-17T09:11:00.000+01:00

Zijn plannen nemen vastere vormen aan nu hij op slinksewijze beslag heeft weten te leggen op een plattegrond van hetbankgebouw. Wanneer deze klus is geklaard, kan hij eindelijk zijn zieke dochterhelpen. Hij is van plan om haar mee te nemen naar de enige arts in Amerika diehaar kan genezen.
Marijke is voor hem het allerbelangrijkst nu zijn vrouw vorigjaar is overleden. Voor haar kwam alle hulp te laat, omdat de ziekte pas in eenlaat stadium was ontdekt. Meteen is hun dochter onderzocht en helaas werd alsnel duidelijk dat zij het van haar moeder had geërfd.

De volgende ochtend huurt hij een busje en parkeerthet pal naast de bank. Het tentje is snel opgezet. Vervolgens pakt hij zijngereedschap en begint aan de grote klus. Onvermoeibaar graaft hij zijn wegonder de stoeptegels en tegen het eind van de dag kruipt hij net op tijd onderde buitenmuur door. Over een paar minuten wordt het beveiligingsalarm inwerking gesteld. Daarna moet hij zich onbeweeglijk houden tot de volgendemorgen. Na een onrustige nacht breekt eindelijk de dag aan. Exact om acht uurkan hij zijn werk hervatten.

Boven zijn hoofd hoort hij de stemmen van het arriverende personeelen hun bonkende voetstappen. Nu kan hij gerust weer wat bewegen en zachte geluidenmaken. Rond het middaguur heeft hij de bodem van de kluis bereikt. Die bevindtzich nu pal boven hem en is onbeveiligd. Hij verzamelt een stapel bankbiljettenter waarde van een ton en kruipt achterwaarts terug richting buitenmuur. Voorvijf uur moet hij zich minimaal buiten het pand bevinden of zelfs veilig inzijn busje zitten. Het gaat hem lukken, het moet gewoon. Alles voor zijnmeisje. Het enige wat hij nog heeft op deze wereld.

Tien minuten voor tijd is hij terug in zijn tentje, gooitsnel het gat dicht en legt de tegels terug in het zand. Hij wil net zijn spullenopbergen, wanneer een oudere dame naast hem stopt en enthousiast tegenhem begint te praten.
“Heerlijk weertje hè? Komt u nieuwe bekabeling aanleggen?Nou, dat is hard nodig. Onze televisie stoort verschrikkelijk. Het is een ramp.Ik kan niet eens mijn favoriete series volgen.” Ze ratelt maar door en hijkijkt eens op zijn horloge in de hoop dat ze de stille hint begrijpt. “O, hetis vijf uur. U wilt natuurlijk naar huis. Dat begrijp ik best, hoor. Mijn manzaliger was ook een stipt figuur.”

Spontaan vraagt hij haar of ze misschien even op het tentjewil passen. Zijn “collega” komt hem zo aflossen, maar hij moet nu erg nodignaar het toilet. Ze wil weer een heel verhaal beginnen, maar hij wiebeltdemonstratief en ze neemt plaats op haar rollator. Snel sjouwt hij de zakkennaar binnen, gooit de klep dicht en start de wagen. Ze zwaait vrolijk naar hem,terwijl het busje de weg opdraait. “Dagkabelmeneer, tot ziens.” In de spiegels ziet hij haar langzaam kleinerworden. Marijke wacht op hem.

Klik hier voor meer verhalen.

Geschiedenis van de nestkast

2012-02-16T08:50:00.000+01:00

De geschiedenis van de nestkast gaat ver terug.
Vroeger werd die niet uit dierenliefde opgehangen, maar om culinaire redenen. De aardenwerken spreeuwenpot die nu ter decoratie aan de pui van ons huis bungelt, heeft een speciale opening aan de achterkant waardoor het nest kan worden uitgehaald.

In de middeleeuwen bouwde men in de huismuren broedholtes met een invliegopening. Aan de binnenkant van de muur hoefde men maar een losse steen weg te halen om de eieren of de jonge vogels uit het nest te pakken. Jonge spreeuwen waren een lekkernij. Dierenliefde is nog geen halve eeuw oud, als het om vogels gaat.

Het is nog maar kort geleden dat de Franse president Mitterand op zijn sterfbed zijn lievelingsgerecht geserveerd kreeg en een ortolanenschedel tussen zijn molaren kraakte.En welke weinig vogelvriendelijke praktijken aan het ontstaan van de Nederlandse uitdrukkingen “vinkentouw”, “sijsjeslijmer” en “blinde vink” ten grondslag liggen, kan iedereen met enige fantasie zelf bedenken.

Graad

2012-02-15T09:24:00.000+01:00

Of het nou temperatuur, rang, locatie, ernst of hellingsvlak betreft, meten is weten.

Ik herinner me de aanschaf van mijn eerste gradenboog in de zomer van ‘66. Ik had geen idee wat ik ermee moest, maar was zo trots als een aap. De passer vond ik ook erg gaaf en in die periode stonden er plotseling overal gaatjes in. Zo vreemd.

Tien jaar later was de koortsthermometer ineens het belangrijkste instrument. Met een pasgeboren baby moet je immers heel voorzichtig omspringen. De eerste kraamweek werd haar temperatuur dagelijks op een lijstje bijgehouden. De mijne trouwens ook.

De breedte- en lengtegraad waarop je geboren wordt, zijn vaak van levensbelang en bepalen voor een groot deel wat je kansen op deze aardbol zijn. Je zult maar ter wereld komen op 6° noorderbreedte en 42° oosterlengte in de hoorn van Afrika. Hoe triest is dan je toekomst.

Er zijn nog vele soorten graden, maar ik ga hier natuurlijk geen encyclopedietje spelen. Wel benut ik de gelegenheid om jullie geluk en gezondheid in de hoogste graad te wensen en hoop ik dat de barometer zich nu heel snel richting voorjaar zal bewegen.

Nu spoeden wij ons naar het wilde westen om de Randstad weer eens onveilig te gaan maken. Manlief gaat naar een nichtje en een broer, een tikje ten noorden en westen van het punt waar ik van een vriendinnenlunch ga genieten. In de namiddag vallen we nog even bij mijn lieve vader binnen. Het wordt een behoorlijk druk dagje. Tot morgen allemaal.

Klik hier voor de andere bijdragen.

Droomprins

2012-02-14T08:40:00.000+01:00

Was hij het lange wachten wel waard?
Soms twijfelde ze daaraan. Al haar vriendinnen waren getrouwd, terwijl zij wanhopig bleef uitkijken naar die prins op het witte paard.

Het kwam door haar vader, die haar altijd zijn droomprinsesje noemde. In feite was hij haar prins geweest. Hij kuste de grond waarop zij liep en vervulde al haar wensen. Niemand kon ooit hetzelfde voor haar betekenen. Het werd tijd dat ze dat accepteerde. Ze was tenslotte al dertig.

Kordaat startte ze haar laptop en meldde zich aan op een datingsite. Met een blik naar boven vroeg ze: “Pap, zoek je mee?”

Dinszin is een schrijfuitdaging van Aline. Plaats een stukje van minimaal 100 woorden met de gegeven startzin.

Ornithofobie

2012-02-13T09:00:00.000+01:00

Angst voor vogels.
Wisten jullie van het bestaan?
Is iemand van jullie er zelf bang voor?

Ik kan me dat wel een beetje voorstellen wanneer je naar de beroemde Hitchcockthriller “The birds” kijkt. Maar verder vind ik het prachtige dieren waar ik ademloos van kan genieten.

De woeste blik van roofvogels en de kwetsbare jongen van een merel raken mij diep. Ik ben ook dol op kuikentjes en mijn moeder kreeg mij bijna niet weggesleurd bij de etalage van de poelier, waar rond de paasdagen van die gele wattenbolletjes rondscharrelden onder een warme lamp. Wist ik veel?

Wij hadden vroeger een parkiet die Trippeltje heette en echt kon praten. Zo lief.Hij at de hagelslagjes van je bord en ging op de rand van mijn oma’s bril zitten om dan voorovergebogen tegen het glas te tikken. Daar smelt je toch van?

Maar bovenal ben ik stikjaloers op hun vliegkunsten. Zo te kunnen glijden door het luchtruim, wat een zaligheid.

Photo Monday is een nieuwe schrijfopdracht van Aline.Schrijf een verhaal van minimaal 150 woorden aan de hand van de geplaatste foto’s.Plaats je verhaal op je eigen blog en plaats een link op deze site in het reactieveld onder dit PM thema.

Illegale sneeuwklokjes

2012-02-11T21:00:00.000+01:00

Nieuwe soorten sneeuwklokjes (Galanthus) worden nog steeds ontdekt.
Uit 1994 dateert de vondst van Galanthus Peshimenii, een soort die op kalksteenrotsen groeit op een eiland voor de zuidkust van Turkije.
Dit sneeuwklokje groeit daar niet ver van de zee – een plaats waar niemand naar sneeuwklokjes zou zoeken – en bloeit in de herfst, een tijd waarin je geen bloeiend sneeuwklokje zou verwachten.

Galanthus Koenenianus werd een paar jaar eerder, aan het eind van de jaren tachtig van de 20ste eeuw, door Manfred Koenen in Noordoost-Turkije ontdekt. Het is waarschijnlijk dat er nog meer nieuwe soorten worden ontdekt, bijvoorbeeld in de Kaukasus, waar veel verschillende sneeuwklokjes voorkomen. Temeer daar arme landen als Georgië en Armenië op grote schaal sneeuwklokjes exporteren die in het wild zijn verzameld. Die sneeuwklokjes worden illegaal ingevoerd en als er een nieuwe soort wordt ontdekt, dan is dat waarschijnlijk in zo’n illegale partij.

Dit zijn ze

2012-02-10T17:43:00.002+01:00

Het verloofde stel

Liefde

2012-02-10T00:00:00.000+01:00

Tijdens urenlange chatsessies ontstond een virtuele klik.Uren werden dagen en dagen werden weken, de klik bleef.Ze werden verliefd en niet zo’n beetje ook.

Vervolgens wilden ze elkaar in het echt ontmoeten.Om uit te vogelen of dat net zo goed voelde of misschien nog beter.Een afspraak werd gemaakt en ze doorkruisten beiden het halve land op weg naar de ander.Bloednerveus en opgewonden.

Eventjes was er onzekerheid, maar een paar minuten later wisten ze het.Dit was echte liefde, geen twijfel mogelijk.

En toen? Toen hebben ze zich verloofd.En wij hebben er zomaar een schoondochter bij.

Overjarige kleuter

2012-02-09T09:30:00.000+01:00

Ach, zo gij niet zijt als kinderen ....

Cursus

2012-02-08T14:30:00.000+01:00

Dankzij Aline krijg ik de kans om mijn “vaardigheden” met jullie te delen.
Op mijn cv komen ze niet uit de verf, maar nu laat ik me helemaal gaan.

In het Mariahoeve van de jaren 60 stonden nog geen verkeerslichten en ik mocht met drie klasgenootjes een van de gevaarlijke oversteekplaatsen bevrouwen. In onze knalgele pakken, gewapend met fluit en spiegelei, hebben wij vele ukkies naar de overkant geholpen.
Het leverde me een echte oorkonde op.

Natuurlijk heb ik ook zwemlessen gevolgd en mijn A en B gehaald.

Ik was ook jaren lid van de schooltuinvereniging. We leerden ontzettend veel en aan het eind van het seizoen kon ik mijn moeder verblijden met een royale oogst aan aardappels, bieten, bonen, worteltjes, waterkers, radijs en natuurlijk: bloemen.

Vervolgens wierp ik me in het volksdanscircuit en mijn tweede muzikale leerproces bestond uit gitaarlessen.
Na een tiental fietstochtjes behangen met gitaar, in regen en wind, hield ik het voor gezien.

Jaren 70: van mijn typecursus (tien vinger blind) heb ik nog steeds veel plezier. Steno heb ik niet afgemaakt.
Ik heb ook stijldanslessen gevolgd en mijn rijbewijs gehaald.

De computercursussen, die ik eind jaren 80 volgde, werpen nog steeds hun vruchten af.
EHBO en vaardigheden voor ouders dateren ook uit die tijd.

Op het Adelbert College van ons kroost heb ik in de jaren 90 cultuurgeschiedenis gesnoven. Dan raffel ik nog even het lijstje af: woningfinanciering I en II, belastingplan 2001 en verzekeringen volgde ik tussen 1997 en 2001.

Poeh, poeh, precies 250.

Verder cursusaanbod vind je bij haar.

Vertalen

2012-02-08T08:21:00.000+01:00

Google translate biedt ongekendemogelijkheden.

Al zijn de resultaten somshilarisch.

Zakdoeken bij de hand?

Ik als Chinese:

我是一個56的荷蘭婦女和蒂爾堡和蒂爾瑙特之間，居住在佛蘭德地區的一個村莊。
一個充滿愛的丈夫結婚近37年來和我們一起的父母和三個兒子，一個女兒。
我們最小的兒子是誰是本月4個女兒的父親。
我的愛好：寫作和閱讀博客，寫詩，上網衝浪，密文求解，閱讀，園藝和玩遊戲。
我熱愛大自然，春天是我最喜歡的季節。

Ik als Zuid-Afrikaanse:

Ek is 'n Nederlandsevrou van 56en woon in'n dorp inVlaanderen, tussen Turnhout en Tilburg.
Al amper 37jaar getroud met'n liewe manen saam is onsdie ouers van 'n dogter en drie seuns.
Ons jongste seunis vader van'n dogter wathierdie maand 4 word.
My stokperdjies is:lees en skryf van weblogs, gedichtjes skryf,surf op die internet,cryptogrammen oplos, lees, tuinmaak enspeletjies doen.
Ek is dol opdie natuur endie lente is mygunsteling seisoen.

Meer "vertalingen" bij Aline.

Opgeruimd

2012-02-07T14:13:00.000+01:00

Het vuur in de open haard begon langzaam te branden.

Een voor een legde hij de foto’s op de houtblokken en keek toe hoe haar beeltenis krullend wegsmolt.

Hij had dit ritueel nodig om alles af te ronden.

Veertig jaar had hij onder de plak gezeten.

Nooit kon hij iets goed doen in haar ogen.

In tegenstelling tot zijn broer die haar oogappel was.

Buiten staan ze gezellig naast elkaar en de vorst houdt voorlopig aan.

Overmorgen zit hij in het vliegtuig op weg naar een beter leven.

Met een nieuwe naam naar downunder.

Onvindbaar.

Dag moeder, dag broertje. Vaarwel.

Dit is een nieuwe schrijfuitdaging van Aline.

De onschuld

2012-02-07T00:00:00.000+01:00

Zomers paradijs

2012-02-06T09:17:00.000+01:00

Het is zondag 4 september 1966.

De weken zijn omgevlogen en het moment is aangebroken.
We zullen nu toch echt afscheid moeten nemen van de zomer.
Kijk maar, de vogels vertrekken al naar het zuiden. En wij moeten dit paradijsje gaan verruilen voor onze portiekflat in de grote stad.

Koelkast en kledingplanken worden geleegd. Met tegenzin pakken we onze koffers en rugzakken. De hele boerderij wordt grondig geschrobd en gedweild. Nog één keer lopen we alle vertrekken na. Alles wordt in de auto geladen en we slaken een diepe zucht van berusting.

O, als we hier zouden mogen wonen. Wat zou dat zalig zijn. In de verte staan de paarden kalmpjes in de wei. Zij mogen blijven, de bofkonten. In de bocht zwaaien we nog een laatste keer. Vaarwel dierbaar landleven.
Wij moeten helaas weer terug naar Den Haag. Vader moet centjes verdienen op kantoor en broer en ik moeten morgen naar school.

Photo Monday is een nieuwe schrijfopdracht van Aline.Schrijf een verhaal van minimaal 150 woorden aan de hand van de geplaatste foto’s.Plaats je verhaal op je eigen blog en een link op haar site in het reactieveld onder dit PM thema.

Was ik maar daar

2012-02-05T00:00:00.000+01:00

Daar, aan de andere kant van de operatie

aan de andere kant van een goede uitslag

na onzekerheid en angst

Kon ik maar even in een tijdmachine stappen

en mezelf zeven weken vooruit sturen

om vervolgens geheel ontspannen

van de lente te genieten

Moederskindje

2012-02-04T00:00:00.000+01:00

Werken voor een tijdschrift was altijd al haar droom geweest. Een vaste column schrijven, mensen interviewen en deel uitmaken van het team van samenstellers. Ze had de opleiding journalistiek gevolgd en vandaag ging ze op sollicitatiegesprek bij “Lotusbloem”, een spiksplinternieuw magazine.
Anderhalf uur later kwam ze huppelend naar buiten. Ze had de job.
Nu eerst mam bellen om het nieuws te vertellen.
“Mam, met Inke, ik ben aangenomen. - Hoezo, dat wist je wel? - Nee hè, je hebt ze van tevoren gesproken? – Je had beloofd dat je deze keer je connecties niet zou inschakelen. – Nou heb ik het weer niet helemaal zelf gedaan. Ik hang op!”

Het was iedere keer hetzelfde geduvel. Zo lang als ze zich kon herinneren had haar moeder de rol van coach op zich genomen. Ze zat haar altijd achter de vodden en bemoeide zich met alles en iedereen. Leraren, familie en vrienden werden door haar geïnstrueerd. Moeders rol in haar leven had Inke bijna uitgegumd. Tenminste, zo voelde het wel.Waarschijnlijk was het begonnen met goedbedoelde raadgevingen en probeerde ze het gemis van een vader te compenseren. Als bewust ongehuwde moeder vond ze het belangrijk dat Inke niets tekort kwam. Prima. Maar nu was de maat vol. Ze wilde zelf de verantwoording dragen en niet voortdurend geholpen worden door mammalief.

Vijf dagen later verscheen een artikel op de voorpagina van het plaatselijke berichtenblad. “Mag volwassen vrouw eindelijk eigen leven leiden?”Daaronder stond Inkes verhaal met foto’s van moeder en dochter. Dat zou beslist in het verkeerde keelgat schieten. Moeder had er een hekel aan om op de voorgrond te treden. Haar rol was altijd die van regisseuse geweest. Er werden diverse voorbeelden aangehaald van de verregaande bemoeizucht van Inkes moeder en het effect daarvan op haar dochter. De getuigenissen van een vroegere docent en haar eigen oma waren toegevoegd om de ernst van de kwestie te onderstrepen.

Inke had deze actie in een opwelling ondernomen en was na het telefoongesprek met haar moeder rechtstreeks met haar verhaal naar de krant gegaan. En stiekem was ze nu toch wel heel trots op zichzelf. Ze had initiatief getoond en voor het eerst in haar leven wist haar moeder nergens van. Een tikje nerveus parkeerde ze haar wagen voor de deur en controleerde de brievenbus. Die was geleegd en het berichtenblad moest nu dus zijn gelezen.
Quasi nonchalant riep ze: “Hoi, mam. Ik ben thuis.” Geen antwoord. “Mam, waar ben je?”
Wat vreemd. Normaal gesproken zat haar moeder altijd klaar met een grote pot thee wanneer ze thuiskwam.

De column werd enthousiast ontvangen en kreeg een ereplaatsje in het maartnummer van “Lotusbloem”. Het nieuwe teamlid Inke van Donk bloosde verlegen bij al deze aandacht. In feite was het een peulenschilletje geweest. Dankzij moeders wanhoopsdaad was er weinig fantasie aan te pas gekomen. Nadat ze het roer had omgegooid en haar leven in eigen beheer had genomen, leken de dingen van alledag zo licht als een veertje.
Mamma, bedankt. Inke, applaus voor jezelf!

Vijf van vrijdag is een schrijfopdracht van Aline.

Oorzaak - gevolg

2012-02-03T08:33:00.000+01:00

Er bestaat zoiets als oorzakelijk verband. Daar zijn juridische bewijzen voor nodig. Dat impliceert feitelijk dat een gevolg niet automatisch een aanwijsbare oorzaak heeft. Grappig.
Veel mensen staan direct met vingertjes te wijzen.
“Hij heeft het gedaan.”
“Het is haar schuld.”
“Je hebt het over jezelf afgeroepen.”
Het lijkt soms eenvoudiger om iemand te kunnen beschuldigen.
Dan kun je je emoties ergens op richten. Je woede, verdriet of dankbaarheid. Want stel je voor dat het allemaal van toevalligheden aan elkaar hangt ….
Dat is een beetje eng. Toch?
Bestaan er gevolgen zonder oorzaak?
Of kunnen die twee niet zonder elkaar?

Invalshoek is een schrijfopdracht van reismeermin.

Tuinbeeld

2012-02-02T00:00:00.000+01:00

Geen betere manier om een nieuwe tuin een doorleefde sfeer te geven dan het plaatsen van een antiek tuinbeeld. Te midden van sterfelijke vasteplantenborders en vergankelijke eenjarigenperken suggereert een bemoste Amor of Venus dat hier al generaties lang getuinierd wordt.

Natuurlijk, hetzelfde effect wordt bereikt met een knoestige oude boom, maar voordat pas geplante bomen oud en knoestig zijn, zijn we allang weer verhuisd. De Nederlandse bevolking wordt steeds mobieler en vijf jaar in hetzelfde huis is tegenwoordig al heel wat.

Tuinbeelden dus, om in de tuin de jonge aanplant in de gewenste historische context te plaatsen. Toch moeten we oppassen met het plaatsen van tuinbeelden, want nergens gaan kunst en kitsch zo naadloos in elkaar over als bij tuinaccessoires. De verkeerde leeuwen ter weerszijden van het tuinhek, en u suggereert een afhaalchinees in plaats van een eeuwenoude buitenplaats.

Muziek

2012-02-01T08:58:00.000+01:00

Het woord “muziek” is afgeleid van het Griekse “mousikè”, kunst van de Muzen. In de mythologie waren de negen muzen dochters van Zeus en de zussen van Apollon. Ze bewoonden samen de zangberg Helikon. Zij waren de voorstellingen van de godin als inspirerende kracht. Deze “geestkracht” stond in de oudheid gelijk aan adem of lucht.

Soms zit ergens geen muziek meer in. Dan is de fut eruit. Dat zegt al veel over de waarde en invloed van muziek op ons leven. Muziek kan onze stemming bepalen, ons troosten of opzwiepen tot ongekende hoogte. Je kunt ervan uit je dak gaan of er hard voor wegrennen. Muziek schetst beelden, roept herinneringen op en emoties. Over smaak valt niet te twisten, maar iedereen heeft wel een speciaal stukje muziek dat hem of haar raakt.

Aanleg voor musiceren heb ik helaas voor geen meter. In de jaren zeventig heb ik een aantal gitaarlessen gevolgd en in de jaren tachtig zong ik bij een vrouwenkoor, maar daar is alles wel zo’n beetje mee gezegd. Best jammer. Als ik het enthousiasme zie van musici kan ik daar bijna jaloers op worden. Maar net als bij sport kun je actief en passief genieten.

Net als kleuren, geuren en smaken, kunnen klanken direct associaties oproepen. Denk maar aan die heerlijke wijn op dat Spaanse terrasje en dat leuke folklore bandje op het marktplein in Italië. Je koopt een fles en een cd om er vervolgens thuis achter te komen, dat de herinnering beter is dan de werkelijkheid.

Kijk bij Aline voor andere bijdragen.

Overwinnen

2012-01-31T09:03:00.000+01:00

Triomfantelijk stapt hij met het prachtige dier door de straten van zijn dorp. De herder kijkt voortdurend naar hem op, in afwachting van een commando. Ze zijn maatjes door dik en dun. Samen sterk geworden en gebleven.

De hond was na een verleden van mishandeling en verwaarlozing in het asiel beland en gold als onhandelbaar en onmogelijk te plaatsen. Ontzettend triest, omdat het dier hier zelf niets aan kon doen.De man had, na een beroerde jeugd, een periode van verslaving, diefstal, overval en inbraak achter de rug. Hij was uiteindelijk opgepakt en veroordeeld tot een fikse gevangenisstraf.

Dankzij een uniek project zijn gevangene en asielhond in de gelegenheid gesteld om elkaar als team beter te leren kennen en een band op te bouwen. De gevangene maakt kennis met zaken als discipline, verantwoordelijkheid en zorg. De hond leert dat goed gedrag beloond wordt. Wat een geweldig initiatief.

Zou zoiets niet op meer fronten kunnen worden ingezet? De band tussen mens en dier is immers een goed begin. Zo leren beide partijen sociaal gewenst gedrag en worden daarvoor beloond. Ik kan wel tig kandidaten bedenken, die in aanmerking komen voor een dergelijk programma. Jullie vast ook wel.

Misschien is dit wel iets voor Plato’s Jordy? Zullen we het eens in de groep gooien?Oké, bij deze dus een vraagje aan allen, die zich betrokkenen voelen bij het wel en wee van onze bengel:“Wat vinden jullie van het idee om het ventje aan een lastig hondje te koppelen? Iemand nog een ongehoorzame viervoeter in de aanbieding? Een getraumatiseerde keeshond of een neurotische pitbull?”

Videobeelden van het hele gebeuren kunnen later worden gebruikt op scholen en in opvanghuizen. Ter lering en vermaak.Volgens mij hebben we hier een gat in de markt gevonden. De triomfen die hiermee zijn te behalen zijn talloos.

WE-300 is een schrijfopdracht van Plato. Kijk bij hem voor de andere bijdragen.

Zin in romantiek?

2012-01-30T00:00:00.000+01:00

Ik wens jullie een heel fijne, romantische week.

Stokje: 11 vragen

2012-01-29T00:00:00.000+01:00

Voetje gooide gisterochtend een stokje naar mij en vroeg of ik alsjeblieft één keer wil meedoen. Ik wil Voetjes vragen met alle plezier beantwoorden, maar ik ga die volgende 11 mensen niet taggen. Dus lap ik regel 4, 5, 6 en 7 aan mijn laars. Het is nu eenmaal niet mijn stijl om mensen ergens toe te verplichten en ik weet al van diverse bloggers, dat ze hier niet van houden.

Dit zijn de regels:

1. Je kopieert deze spelregels in een logje.
2. Daaronder beantwoord je de gestelde 11 vragen.
3. Je verzint 11 nieuwe vragen voor de 11 mensen naar wie jij het stokje gooit.
4. Plaats hun link in je bericht.
5. Meld op hun blog dat je hen getagd hebt.
6. Niet terug taggen naar dezelfde persoon.
7. Je mag niet taggen in de zin van “je bent getagd als je dit leest”. Je moet echt 11 mensen taggen.

Voetjes vragen aan mij:

Wat voor soort boeken lees je graag en waarom?
Thrillers, detectives en historische romans, omdat ze spannend en leerzaam zijn.
Heb je nog andere hobby’s dan bloggen? Zo ja, welke?
Denksport, tuinieren en lezen.
Welke auteur zou je graag eens een dagje willen volgen?
Geen flauw idee.
Van welke Tv-serie kan je echt geen enkele aflevering missen?
Twee voor twaalf en met het mes op tafel.
Wat doe je het liefst: in bad gaan of een douche nemen?
Douchen.
Wat wou je vroeger altijd worden?
Moeder.
Ga je liever naar de zee of liever naar de Ardennen?
Ardennen.
Verkies je zout boven zoet of andersom?
Zout en hartig hebben mijn voorkeur.
Wat is jouw droomauto en waarom?
Een automaat met airco die altijd start.
Hoe ziet jouw droomhuis eruit?
Alles gelijkvloers, uitzicht naar alle kanten en dicht bij de bossen.
Wat is je favoriete sport en waarom?
Denksport, om mijn hersens wakker en scherp te houden.

Mijn nieuwe vragen aan jullie:

Houd je van stokjes?
Je wint een groot bedrag. Geef je een feest of houd je het geheim?
Voor welke lekkernij mogen ze jou wakker maken?
Waarin zou je kampioen willen zijn?
Als je opnieuw wordt geboren in welk land zou je dan willen zijn?
Wat is belangrijker voor je: de tv of de computer?
Het gaat stevig vriezen. Gaan je schaatsen uit het vet of schuif je onder een plaid voor de kachel?
In jullie straat wordt wiet gekweekt. Geef je de mensen aan?
Wat is je favoriete vakantieland?
Welke beroemdheid zou je willen interviewen?
Heb je nog een knuffel uit je kindertijd? Zo ja, wat voor een?

Jullie mogen antwoorden in het reactieveld of per e-mail.

Koppig?

2012-01-28T00:00:00.000+01:00

Bron

Dit is toch ongelooflijk?

Erfenis

2012-01-27T09:11:00.000+01:00

Na het overlijden van zijn oudtante besloot Sjakie, als enige erfgenaam, het meubilair via een veiling te verkopen. Er zaten ongetwijfeld antieke spulletjes bij en hij was reuze benieuwd naar de opbrengst. Zelf gaf hij niets om al die oude rommel en voor schilderijen had hij al helemaal geen interesse. De diverse doeken met verzamelingen bloemen, voorwerpen of fruit werden stillevens genoemd. Zo had de taxateur (schatter) hem uitgelegd. Nou, prima. Hij hoopte van de opbrengst in ieder geval stil te kunnen leven. Het huis was vrij van hypotheek en bracht vermoedelijk ook wel een paar ton op. De toekomst zag er florissant uit.

Sjakie had zijn hele leven nog geen dag gewerkt en nu hij bijna vijftig werd, was zijn kostje definitief gekocht. Geen bedriegerij meer, geen gesjoemel. Voortaan zou hij eerlijk en oprecht met zijn medemens omgaan. Als oplichter eerste klas had hij vanaf zijn tienerjaren velen benadeeld en belogen. En hij was daar altijd goed mee weggekomen. Nooit betrapt, nooit gepakt. Jammer genoeg had hij geen zonen om zijn ervaringen en trucjes mee te delen. Het was bijna zonde van zijn talenten. Oudtante Clara had gelukkig geen idee gehad van zijn levensstijl, want anders zou ze alles aan het dierenasiel hebben nagelaten.

De verkoop van het huis had hij uit handen gegeven aan een makelaar uit het dorp. Die zou de kijkers en potentiële kopers begeleiden, zodat hij zelf niet te pas en te onpas aanwezig hoefde te zijn. De keuken had nog een opfrisbeurtje gehad, omdat een ouderwetse waterpomp anno 2012 toch echt niet meer kon. De apparatuur was vernieuwd en het sanitair had een kleurtje gekregen. Het zag er gelikt uit. De rekeningen zou hij wel betalen na de verkoop van Clara’s kunst en kitsch. Het spul zou toch zeker een kleine dertigduizend euro opbrengen.

Op 18 januari vermomde Sjakie zich met pruik en baard en zocht een plekje in de zaal waar de openbare verkoping zou plaatsvinden. Verbijsterd volgde hij de biedingen, die zijn voorstellingsvermogen overtroffen. Er verschenen eurotekens in zijn ogen. Alleen al meer dan een ton voor alle kastjes, kleedjes en vazen. Nu waren de schilderijen aan de beurt. Als laatste werd een doek geveild waarop aardbeien en asperges stonden afgebeeld. Dit juweeltje bracht nog het meeste geld op. Sjaak was in de wolken. Hoezo kwam boontje om zijn loontje en loonde misdaad niet?

In het dorpscafé zat aannemer Adrie al ongeduldig te wachten. Een kwartiertje later parkeerden makelaar Mark en taxateur Tom hun wagens en staken het plein over. Gedrieën namen ze plaats aan een tafeltje achterin. Barman Bram bracht hun pintjes en toostte samen met hen op de goede afloop. Ze kenden elkaar al hun hele leven en misten hun dierbare pleegmoeder Clara verschrikkelijk. Wat hadden ze alle vier veel van haar gehouden. Haar liefde en wijsheid had deze mannen gemaakt tot wie ze waren. Hun erfenis was niet in geld uit te drukken. Gelukkig hadden ze iets terug kunnen doen. Haar laatste wens was ingewilligd. De bedrieger bedrogen.

Deze schrijfopdracht van Aline mag 500 woorden bevatten in 5 alinea’s. In elke alinea moet één van de gegeven (onderstreepte) woorden worden gebruikt. Kijk bij haar wat de anderen hiermee hebben gedaan.

Verjaardagen

2012-01-26T09:00:00.000+01:00

Het is in geen geval mijn bedoeling om mensen te beledigen, laat ik dat voorop stellen. Toch wil een klein logje wijden aan het al dan niet (mogen) vieren van verjaardagen.
Zoals ik in een van mijn autobiografietjes schreef, is onze oudste zoon bekeerd. Gisteren werd hij 34 en zijn vrouw wordt vandaag 36, maar dat mag niet worden gevierd.

Wij hebben daar respect voor, al delen wij die mening niet. Familie en vrienden hebben soms iets meer moeite met deze overtuiging. Evenals met het niet vieren van Kerst en Nieuwjaar. Zo is het voor mijn vader van 89 nog steeds best lastig om zijn oudste kleinzoon geen kaartje te mogen sturen bij dit soort feestdagen.

Wat vinden jullie hiervan?

Vliegen

2012-01-25T12:29:00.000+01:00

In dromen kun je alles, dus ook vliegen.
Als kind droomde ik hier regelmatig over. Ik ging dan al slapen met de gedachte daaraan en vaak slaagde mijn opzet.

Het hielp enorm dat we vierhoog woonden, want ik hoefde alleen mijn kantelraam maar open te zetten en op de vensterbank te klimmen. Benen buitenboord, armen wijd en daar ging ik.

Wat een zaligheid om zo door de lucht te glijden en bijna gewichtloos al het moois beneden te bewonderen. Ik kon er geen genoeg van krijgen.

Het dichtst bij dit gevoel kwam de vrije val bij mijn duosprong vanuit een vliegtuig. Samen met mijn dochter stapte ik in een knalgeel pak aan boord. We werden zittend op de bodem van de kist tot de juiste hoogte gebracht en intussen werden we vastgegespt aan de mannen waar we bijna op schoot zaten. Een bijzondere ervaring!

Eenmaal boven schoven we paarsgewijs op onze derrières naar de openstaande deur. Een, twee, drie en hopla daar gingen we. Armen wijd, benen naar achteren, kin omhoog en je rug zo hol mogelijk maken om de val iets te vertragen.

Een sensationele ervaring waarvan ik heb genoten. Je lippen fladderen bijkans voor je ogen en alle vetkwabben worden gestroomlijnd tot achter je oren. Geweldig!

Helaas moest de parachute op een gegeven moment worden geopend. Het openen zorgde voor een enorme schok en even leek je zelfs terug naar boven te gaan.

Dochterlief landde keurig staand in de grindcirkel, maar ik stortte op mijn zitvlak ter aarde.

Dit is een oude opdracht van 6 oktober 2010. Meer bijdragen vind je bij Aline.

Cystoscopie

2012-01-24T18:02:00.000+01:00

Er zijn vanmiddag poliepen in mijn blaas gevonden.
Ze zijn niet zo aaibaar als ze klinken. Ze moeten eruit.
Het heeft geen haast en ik wil dit eerst even verwerken.
De planning is april.
Daarna ga ik het controlecircuit weer in. Helaas, pindakaas.
Niet van wakker liggen, mensen.
Ik ben niet voor één gat te vangen!

Liefs uit Vlaanderen.

Tuinieren

2012-01-24T08:31:00.000+01:00

Het is nu ook wetenschappelijk aangetoond: tuinieren is goed tegen stress. In een artikel gepubliceerd in het wetenschappelijke tijdschrift “Journal of Health Psychology” (juni 2010) worden de resultaten besproken van een experiment van Wageningen University onder 30 leden van de volkstuinvereniging Amstelglorie in Amsterdam. Een Nederlandstalig verslag van dit onderzoek is te vinden in het Alterra-rapport “Natuur, stress en cortisol”.

Er werd eerst flink wat spanning opgewekt door middel van een stressvolle computertaak. Na deze taak ging de helft van de tuinders een halfuur buiten aan de slag in de eigen volkstuin, de andere helft mocht binnen in het eigen huisje lezen in niet-groene tijdschriften. Metingen van cortisolgehalte in het speeksel wezen uit dat de hoeveelheid stresshormonen bij de schoffelaars veel sterker was afgenomen dan bij de lezers. De tuiniers voelden zich ook beter dan de lezers.

Zingen - ouder

2012-01-23T09:09:00.000+01:00

Voor deze invalshoek vind ik dit wel een mooie video.

Heerlijk om ze te zien en horen genieten.

Kijk bij reismeermin voor de bijdragen van andere bloggers.

Music painting

2012-01-22T00:00:00.000+01:00

Enjoy!

Flora breidt zich uit

2012-01-21T09:29:00.000+01:00

We kennen allemaal de alarmerende berichten over de achteruitgang van onze flora. Deze is zeker gaande, maar wist u dat er in Nederland jaarlijks meer soorten lijken bij te komen dan te verdwijnen? Het Franse walstro (Galium parisiense) is zo’n voorbeeld. Het werd afgelopen jaren massaal aangetroffen in de Aalbersestraat in Alkmaar. Frans walstro heeft zijn natuurlijke areaal in Zuid- en Midden-Europa, waar het in grote gebieden algemeen is. De soort is nauw verwant aan ons kleefkruid. De zaadjes blijven makkelijk aan kleding haken. Een uitgeklopte automat, een uitgeschudde tent… wie zal het zeggen waardoor Frans walstro de Aalbersestraat is binnengebracht?

De laatste editie van Heukels’ flora van Nederland (2005) telde maar liefst 151 soorten meer dan de editie daarvoor (1996). Sindsdien zijn er alweer ruim 80 soorten bijgekomen. Geschat wordt dat gemiddeld één soort per twee jaar verdwijnt maar dat er elk jaar vijf nieuwe soorten bij komen.

De vestiging van nieuwelingen uit warmere streken overtreft dus het verdwijnen van noordelijke planten. Het blijkt dat zowel de koude- als de warmteminnende soorten in aantal toenemen. Tegelijk zijn er koudeminnende soorten die terrein verliezen.

De meeste van deze nieuwe soorten worden gevonden in een stedelijk milieu. Tal van oorzaken kunnen hieraan ten grondslag liggen: mensen reizen meer en nemen zo (on)bewust zaadjes mee, het klimaat warmt op, nieuwe soorten komen mee met zaai- en plantgoed dat steeds algemener verhandeld wordt, enzovoort.

Gelezen op mijn tuinscheurkalender

Een appeltje voor de dorst

2012-01-20T00:00:00.000+01:00

Franz van den Bosch (1933-2011) schreef onder andere dit leuke gedicht voor kinderen.

Meer informatie over hem en over zijn schrijfkunst vind je hier en hier op het blog van zijn dochter.

Illustratie: Laurent van Loon.

Vormgeving: Véronique Verheyen.

Gepubliceerd met toestemming van de familie.

Achterkant

2012-01-19T08:48:00.000+01:00

Nana is naar de kapper geweest en heeft een foto van het resultaat geplaatst. Maar dan wel eentje van haar achterhoofd. Ze daagt ons uit om ook een foto van ons achterhoofd te plaatsen. Nou, die uitdaging wil ik wel aannemen. Ter vergelijking heb ik wat oudere kiekjes toegevoegd.

Vroeger had ik heel lang haar. Tot na de geboorte van onze oudste in 1976. Daarna heb ik er een flink stuk af laten knippen. Vervolgens jarenlang diverse kapsels gehad van halflang tot stekeltjes aan toe.

In oktober 2010 had de kapster me net iets te kort geknipt naar mijn zin en ik besloot om daar voorlopig weg te blijven. Dat is nu dus 15 maanden geleden.
Zie hier het resultaat:

Test

2012-01-18T09:03:00.000+01:00

“Test, een, twee, drie.”
Of mag het iets meer zijn?

“Nou stoot ik me daar toch mijn test. Jemig. Dat doet zeer. Ik weet dat ik twee meter lang ben en de kelder maar honderdnegentig centimeter hoog. Ik weet het heus! En toch overkomt het me zo nu en dan. Ik loop te dromen, ik pak iets op en doing, oeps, au! Snotverdulleme!”
Dit soort monoloogjes heeft manlief geregeld met zichzelf. (dat kan als je onder het teken Tweelingen bent geboren)

Hoe stresserend zijn de dagen die je moet wachten op de uitslag van een test? Vreselijk! Vooral wanneer het je gezondheid betreft. Ook examens gooien je complete vochthuishouding in de war. De keuring van je auto kan je zelfs een beroerde dag bezorgen.

Een ouderwetse test om voedsel in te serveren roept daarentegen fijne associaties op. Beelden van zorgvuldig bereide gerechten en dankbaarheid van degene die het geserveerd krijgt.

Maar het meest spannend is momenteel het ontwaken van mijn pc. Stel je voor: ik sta op, ga naar de wc, zet het koffiezetapparaat aan en vervolgens mijn computer… 1 op de 3 keer start hij Windows niet op. Dan moet ik de draadjes van mijn kapotte startknop een paar seconden tegen elkaar houden om hem uit de ring te gooien.
Doet Windows het? Halleluja! Vervolgens is het de vraag of er verbinding wordt gemaakt met het modem. Tegen die tijd hoor ik gelukkig pruttelgeluiden uit de keuken. Er is koffie! Het leven als junk is nog niet zo simpel.

Lees meer bij Aline.

2012-01-17T20:36:00.000+01:00

Deel je brood en het smaakt beter, deel je geluk en het wordt groter.

~ Phil Bosmans (Belgische pater en schrijver 1922 - 2012)

O, ik weet het niet

2012-01-17T09:00:00.000+01:00

o ,ik weet het niet,

maar besta, wees mooi.

zeg: kijk, een vogel

en leer me de vogel zien

zeg: het leven is een brood

om in te bijten en de appels zien rood

van plezier, en nog, en nog, zeg iets.

leer me huilen, en als ik huil

leer me zeggen: het is niets.

~ Herman de Coninck

Zoniënwoud

2012-01-16T08:41:00.000+01:00

Schilderij van Lodewijk de Vadder

In het Zoniënwoud in Hoeilaart bij Brussel staat een groepje mammoetbomen waarvan enkele hoger zijn dan 40 meter. De hoogste boom zou 45,60 meter hoog zijn met een stamomtrek van 4,25 meter. Daarmee is dit de hoogste mammoetboom van de Benelux en mogelijk de op een na hoogste van Europa (de hoogste staat in het Britse Lyndhurst en is 51 meter hoog).
Volgens de archieven van het Agentschap voor Natuur en Bos (ANB) zijn de mammoetbomen aangeplant in 1906, 1917 en 1918. De oudste exemplaren zijn dus ruim honderd jaar oud.
De mammoetboom (Sequoiadendron giganteum) is een van de oudste en grootste bomen op aarde. De Amerikaanse “General Sherman”, de grootste mammoetboom ter wereld, is meer dan 80 meter hoog met een stamomtrek van 25 meter. Zijn leeftijd wordt op 2100-2200 jaar geschat. De mammoetboom werd pas in 1852 “ontdekt”in het Sierra Nevadagebergte in California. Sinds zijn introductie in de negentiende eeuw in Europa zijn bij ons vele honderden mammoetbomen aangeplant. Ondanks hun relatief jonge leeftijd kunnen het ook hier majestueuze bomen worden, zoals de bomen van het Zoniënwoud bewijzen. Dus niet direct iets voor de kleine stadstuin.
In de onmiddellijke nabijheid staat overigens nog een kampioen: een beuk van maar liefst 45,65 meter hoog en een omtrek van 5,20 meter. Dat zou de hoogste beuk van de Benelux en mogelijk van Europa zijn. Hij is wel iets ouder dan de mammoetbomen: hij werd omstreeks 1777 aangeplant.

Cadeautje

2012-01-14T00:00:00.000+01:00

Vorige week mailde onze dochter dat ze een cadeautje voor ons had besteld. Vrijdag lag het klaar bij het postpunt in Goirle. Manlief heeft het opgehaald en het blijkt een tuinkalender te zijn met allemaal interessante weetjes.
Natuurlijk hebben we hem opgehangen in het kleinste kamertje. Daar heb je immers alle tijd om dagelijks wijsheden tot je te nemen, terwijl je andere zaken loost.

Wist je dat:

As van de open haard op de composthoop mag?
Wilgen niet perse natte voeten willen?
Aarde van molshopen op het gazon direct moeten worden uitgespreid om grassterfte te voorkomen?
Drie januari de katholieke naamdag is van de heilige Genoveva en de maagdenpalm haar is toegewijd?
Je natuurwaarnemingen kunt doorgeven op www.telmee.be en www.waarneming.nl?

Oma

2012-01-13T08:54:00.000+01:00

Na doorbraak van de dijken hadden ze geen tijd gehad om spullen te redden. Ze moesten razendsnel naar zolder om daar via het raam op het schuine dak te klimmen. Hun hond was gelukkig gered door een buurman die hem in een bootje tilde. De poes was met ze mee gevlucht naar boven en zat nu erbarmelijk te mauwen naast de schoorsteen. Maar hoe zou het met oma zijn? Die woonde aan de andere kant van het dorp en was slecht ter been. Alle telefoonlijnen waren uitgevallen en oma had geen mobieltje. Hoe konden ze haar bereiken en in veiligheid brengen?

Het water steeg nog steeds en de halve dorpsbevolking zat inmiddels op de daken. Helikopters vlogen af en aan. Er werd geroepen en gehuild. Een voor een werden de mensen van de daken geplukt en in de heli’s gehesen. Zodra Frans en Nel aan boord waren, informeerden ze naar oma. Was ze al gered, hadden ze een lijst met slachtoffers? Ze hielden hun hart vast. Maar de redders konden hun niet met zekerheid zeggen of ze de tachtigjarige vrouw ergens hadden gezien. In elk geval hadden ze niemand van die leeftijd op een dak aangetroffen.

Na een doorwaakte, angstige nacht in de plaatselijke sporthal mochten ze de volgende ochtend met een boot van het Rode Kruis mee om oma’s huis te controleren. Vanuit de verte zagen ze al dat de voordeur wagenwijd open stond. Dat betekende dat het water vrij spel had gehad en tot de tweede verdieping het huis was binnengestroomd. Hoe kon ze dat hebben overleefd? Ze kon met haar rollator onmogelijk trappen beklimmen. Oma’s slaapkamer was op de begane grond en daar gingen ze het eerst kijken. Behalve doorweekte meubels en beddengoed was er niets te zien.

In de woonkamer en keuken was ook niemand.
Zou oma op tijd zijn gered en had iemand haar onderdak geboden? Ze werden steeds nerveuzer.
Hoewel het onvoorstelbaar was dat ze naar boven had weten te komen, moesten ze voor alle zekerheid het hele huis doorzoeken. Stap voor stap sopten ze over de drijfnatte traploper naar boven. Ook op de tweede verdieping waren de vloeren doordrenkt en de meubels tot halve hoogte besmeurd met modder. Bovenop de kaptafel lag een modderig plastic douchegordijn, waaruit zacht gesnurk klonk. Wat was dat in vredesnaam? “Oma, oma, word wakker!”

Toen ze haar hadden bevrijd, bleek de oude dame niets te mankeren. Ze klaagde alleen over een beurs gevoel. Dat was ook niet zo vreemd, want wat had ze gedaan toen ze het geluid van bijna zestig jaar geleden herkende? Ze had de voordeur open gezet en zichzelf onderaan de trap in het plastic gewikkeld. Het wassende water had haar opgetild en tree voor tree naar boven gestuwd. Daar was ze uiteindelijk op het hoogste punt blijven liggen en van vermoeidheid in slaap gevallen. Het klonk allemaal zo simpel, maar wat was daar een leeuwenmoed voor nodig geweest.

Kijk voor andere bijdragen bij Aline.

Afscheid

2012-01-12T10:00:00.000+01:00

We hebben hier vele malen over gesproken, soms geëmotioneerd, soms in alle rust en nuchterheid en soms met humor.Wie mag eigenlijk bepalen op welke manier het zal plaatsvinden? Voor de nabestaanden is het een ontzettend belangrijk en beladen moment, waar ze later troost uit putten of vrede mee hebben. Degene die verscheiden is, maakt het niet bewust meer mee. Toch wordt de laatste wil meestal als een soort heilige missie beschouwd. Uit respect behoort alles naar zijn of haar wensen te worden ingevuld.

Vaak wordt vastgehouden aan standaardrituelen, terwijl tegenwoordig bijna niets meer onmogelijk is. Je kunt het zo gek niet verzinnen of het is wel eens gedaan. Eeuwenlang was begraven de enige manier van lijkbezorging in Nederland en hoewel de eerste crematie in Nederland plaatsvond in 1914 werd crematie pas in 1955 wettelijk geregeld. In 1991 werd crematie uiteindelijk wettelijk gelijkgesteld met begraven. Binnenkort kunnen we ook kiezen voor resomeren.

Hoe dan ook, we weten het tijdstip maar zelden van tevoren. Het is heel belangrijk om je wensen vooraf kenbaar te maken aan je dierbaren. Ze hebben anders nog een extra belasting boven hun persoonlijke verdriet. Zorg dat je duidelijke instructies achterlaat met betrekking tot je verzekeringen, bankzaken, administratie, websites en wachtwoorden. Houd je adressenbestand en telefoonlijst up-to-date. Maak het niet moeilijker voor je partner of kinderen dan het al is.

Het is vreemd genoeg nog steeds een taboe om over de dood te spreken. Op mijn bericht van ruim een jaar geleden kreeg ik toch wat schrikreacties. Maar in dit geval kan ik gerust de verantwoording bij Plato leggen. Want of ik nou schrijf over bezetenheid, zweten of de dood, uiteindelijk zijn die stukjes allemaal geïnspireerd door zijn WE-300 schrijfopdrachten (grote grijns). Zo kom ik hier toch maar mooi mee weg. Dus zeg ik: “Adieu en vaarwel”.

Meer bijdragen? Kijk bij Plato.

Uitschakelen

2012-01-11T09:02:00.000+01:00

Boksen was haar lust en haar leven. Ze bokste dagelijks een uurtje of drie. Het kon geen kwaad en ze had nog nooit een blauw oog of gebroken neus opgelopen.

Ze vond het stom dat andere meiden haar niet begrepen. Dit was toch zeker mega keigaaf. Al haar energie en woede kon ze erin kwijt. Zo kon ze haar onvrede en frustratie enigszins beheersbaar houden. Wie weet waar ze anders toe in staat zou zijn?

Ze was kwaad op alles en iedereen. Het leven had haar alleen maar ellende gebracht. Niemand wilde haar vriendje zijn. Van jongs af aan was zij degene die de klappen kreeg - van haar grootvader, de schoolmeester en de buurtkinderen. En waarom? Omdat ze rood haar had, een bril droeg en loenste? Ze had geen idee.

Nu was ze eindelijk volwassen voor de wet en had ze recht op haar eigen leven. Met behulp van een uitkering, huursubsidie en een persoonsgebonden budget hield ze zich niet alleen staande, maar sloeg ook van zich af. Letterlijk, in dit geval. Ze had er al honderden knock-out geslagen en de volgende ronde stond op het punt te beginnen.

Ze voelde een lichte tinteling in haar middenrif. Wat was dat? Angst? Opwinding? Of had iemand haar geraakt? Nee, dat was onmogelijk. Ze bokste op de meest veilige manier. Ze bokste virtueel met haar Wii. Ze knipperde met haar ogen en haar hart sloeg over. Nee toch? Het kon niet waar zijn. De verbinding was verbroken. Ze was definitief uitgeschakeld.

Dit is een oude schrijfopdracht van 21 april 2010. Hier staan de andere bijdragen.

Tussentijds blaasnieuws

2012-01-10T16:55:00.000+01:00

Voor alle lieve meelezers en meelevers een kleine update.
De uroloog heeft vanmiddag een echo gemaakt van mijn nieren en blaas. Daar was niets geks op te zien.
Hij kan echter veel meer zien bij een cystoscopie. Op dinsdagmiddag 24 januari ben ik aan de beurt. Hij heeft me voor een deel kunnen geruststellen. Spontane bloedingen komen vaker voor na bestraling en met name na 5 of 10 jaar. Zo’n impact heeft dat blijkbaar.
Ik mag weer starten met de bloedverdunners, omdat hij het risico voor de stent anders te groot vindt. Ik moet in de toekomst rekening houden met dit soort spontane reacties van mijn blaaswand. Dat is niet zo fijn.

Jaws getemd

2012-01-10T00:00:00.000+01:00

Bron

Ik vind het indrukwekkend.

Tijdsbeleving

2012-01-09T00:00:00.000+01:00

Waarom vliegt gezellige tijd voorbij en duurt wachten vaak zo eindeloos lang? Heeft het iets te maken met de relativiteitstheorie? Vast wel.

Net als dat er een gevoelstemperatuur bestaat, heeft ieder mens waarschijnlijk een persoonlijke tijdsbeleving. Die kan ook nog behoorlijk verschillend zijn in diverse levensfases.

Hoe lang moest je niet wachten tot je eindelijk naar de grote school mocht of tot je mocht opblijven op oudejaarsavond. En hoe snel vliegen je vakanties voorbij en worden je peuters plotseling pubers. Ook zomers zijn over voordat je er erg in hebt, terwijl winters eindeloos lijken te duren.

Dimensie naar eigen perceptie.

Bron - inspiratie

2012-01-07T08:27:00.000+01:00

Hierbij moet ik meteen denken aan de prachtige muziek van Bedrich Smetana. (1824-1884)
Op onderstaande filmpjes kun je zien hoe de rivier van bron tot monding in de Elbe hem inspireerde tot het componeren van “Die Moldau”.

De Moldau van Bedrich Smetana schetst een tocht door het Boheemse land van de Moldau (Vltava). Aan het begin beschrijft een snel thema in de twee fluiten het geborrel van twee kleine bronnen. De stroompjes vloeien samen en vormen het begin van de rivier. Er klinkt een bezielende en beeldende melodie, waarachter de strijkers weer het geborrel van de twee kleine bronnen laten horen. Terwijl de rivier de Moldau door het bos stroomt, imiteert de kopersectie van het orkest het geluid van jachthoorns , en roept zo beelden op van de jacht verderop in het landschap. Daarna verandert de muziek in een polka, als de rivier langs een plek stroomt waar gasten tijdens een bruiloft aan het dansen zijn.

De strijkers beelden, met zacht spel, een groepje mythologische waternimfen uit. Dan nadert de Moldau de hoofdstad Praag, de bekkens slaan en de trommels roffelen als het water de stroomversnellingen van St. Jan boven de stad bereikt. Het gedicht eindigt in een jubelende sfeer, als de Moldau door Praag heen stroomt en zich dan samenvoegt met de Elbe.

Op het blog van Reismeermin vind je meer invalshoeken.

Veertig koningen

2012-01-06T09:00:00.000+01:00

De snoeptrommel staat klaar.

Laat ze maar komen.

Gemiddeld zo’n veertig per jaar.

Met theedoeken en tafelkleden om de nek.

Al dan niet geschminkt.

Och, zongen ze maar zo zuiver als op dit filmpje.

In België en Nederland gaan kinderen (en soms volwassenen) zingen op 6 januari.

Ze zijn dan vaak verkleed als de drie Koningen of Wijzen uit het Oosten.

Soms is één van de kindjes zwart geschilderd.

Het attribuut om Driekoningen te gaan zingen is een ster.

Meestal een gewone ster op een stok, bekleed met goudkleurig papier of goud geschilderd.

Diegenen die een handige papa of opa hebben,

dragen een luxe exemplaar met een touwtje en een mechanisme dat de ster doet draaien.

Soms hebben de kinderen ook lampionnen bij.

Dit gaat terug op een heidens gebruik, want licht verjoeg de boze geesten.

De zangers gaan van deur tot deur en zingen het volgende liedje:

Driekoningen, Driekoningen,

Geef mij een nieuwe hoed,

Mijnen ouwe is versleten

Ons moeder mag het niet weten,

Ons vader heeft het geld op de rooster geteld.

Bron

Discussie met Kobus

2012-01-05T00:00:00.000+01:00

Dinsdagmiddag had ik onderstaande discussie via het helpforum van Blogger.

Misschien dat sommige mensen iets hebben aan zijn antwoorden.

Het schijnt allemaal voor een groot deel de schuld te zijn van cookies en cache.

De eerste moet je accepteren en het andere legen. Succes allemaal!

Klik hier voor de rechtstreekse link.

Eten

2012-01-04T09:31:00.000+01:00

In meer dan 26 landen heerst alarmerende hongersnood. Het verschil tussen “Wát eten we vandaag?” en “Eten we vandaag?”. Bovendien is er sprake van “stille honger” - meer dan een miljard mensen in de wereld hebben acute honger of zijn chronisch ondervoed. Dat zijn schokkende cijfers zo vlak na de kalkoen en oliebollen.

Eten is ook een precair onderwerp voor mensen met anorexia of boulimie. Of voor degenen die lijden aan een ernstige allergie voor bepaalde voedingsstoffen. Dat zijn in ieder geval negatieve associaties met eten.

De positieve kant is de afgelopen maand natuurlijk ruim aan bod geweest. In onze welvaartslanden hoort feestelijk voedsel bij speciale gebeurtenissen. Paaseitjes, speculaas, banketletters en marsepein, Flappie naast de boom en flappen tijdens het vuurwerk. Dan is er nog beschuit met muisjes, verjaardagstaart, bonbons op Valentijnsdag, erwtensoep naast de ijsbaan en kleffe cake bij het laatste afscheid. De weegschaal kunnen we hierbij natuurlijk niet gebruiken. Die staat goed opgeborgen op zolder.

Eten heeft ook veel te maken met emotie. Chocolade is troostvoer, maar soms zit je keel zo dicht dat je juist geen hap naar binnen krijgt. Je kunt ondeugend worden van sommige schelpdieren en dan druk ik me nog voorzichtig uit, (dit is namelijk een logje voor alle leeftijden).

Het wordt zelfs echte kunst om te eten terwijl je door de ruimte reist. Gelukkig zijn daar goede oplossingen voor verzonnen. Wie weet wordt ooit een geweldige uitvinding gedaan, waardoor alle voedselproblemen in een keer uit de wereld worden geholpen. Ik hoop het zó.

Andere bijdragen aan deze schrijfopdracht van 250 woorden vind je bij Aline.

Valse start

2012-01-03T00:00:00.000+01:00

Ondanks alle goede wensen is mijn blaas het jaar beroerd begonnen.
Het is bekend dat bestraling schade kan aanrichten, maar na vijf jaar reken je niet op nieuwe verschijnselen. Vanaf zaterdagmiddag was het echter foute boel en van de zenuwen sliep ik zondagnacht slechts vier uurtjes.
Vanochtend zat ik bij de huisarts met de beste wensen voor haar en een potje narigheid in een plastic tasje. De kleur en substantie kon je nauwelijks urine noemen. Details bespaar ik jullie.
Het is geen blaasontsteking en de uroloog kan mij pas 10 januari ontvangen. Ik moet onmiddellijk stoppen met de bloedverdunners die me na plaatsing van de stent levenslang waren voorgeschreven en kreeg tranexaminezuur voorgeschreven. Dat werkt precies tegenovergesteld. Ik drink me nu te pletter, mijn blaas huilt en ik ben bang.

Maandag, wasdag

2012-01-02T08:20:00.000+01:00

Hoe komt het eigenlijk, dat maandag wasdag is geworden?
Ik snuffelde wat rond en ontdekte dat het met de wekelijkse badderbeurt te maken had. De mensen moesten immers schoon naar de kerk en gingen op zaterdagavond in de teil. Dat badwater werd opnieuw gebruikt en dat mocht niet op zondag. Dat was de rustdag.
Het werd in de week gezet met soda en de volgende dag opgeschuimd met vers water. Omdat chloor werd gebruikt om vlekken te verwijderen, vergeelde het wasgoed enorm, waardoor vervolgens Reckitt blauw moest worden toegevoegd om het weer helderwit te maken.
En dinsdag was …. strijkdag.

Tweelingzusje

2012-01-01T00:00:00.000+01:00

Sinds wij in '97 verhuisden uit de Randstad, word ik bij tijd en wijle geconfronteerd met een onbekend tweelingzusje. (het is hier gebruikelijk om bij je meisjesnaam te worden ingeschreven)

De eerste keer overkwam me in het Tweestedenziekenhuis het volgende: de dame bij de inschrijfbalie hield bij hoog en bij laag vol dat ik reeds patiënt was, terwijl ik dat jaar net in Tilburg was komen wonen en nog nooit in de buurt van dat ziekenhuis was geweest. Ze ging zelfs aan mijn verstandelijke vermogens twijfelen. Straf, nietwaar? Uiteindelijk heb ik haar kunnen overtuigen door met mijn rijbewijs te wapperen. Ik wist toch verdulleme wel wie ik was?!

De laatste jaren gebeurt het nog steeds met enige regelmaat. En eigenlijk ben ik wel benieuwd naar dat “zusje”. Mijn vader beweert van niets te weten en ik geloof hem natuurlijk op zijn woord. Er is nooit stiekem een zusje ter adoptie afgestaan.

Wie helpt me zoeken naar mijn dubbelgangster?
Wil de andere M.A. Pranger, geboren op 27 maart 1955 en wonende te Poppel, zich alsjeblieft melden?

What's in a date?

2011-12-31T00:00:00.000+01:00

Ik vond een paar leuke links die verband houden met oudejaarsavond.
hier, hier, hier, hier, hier en hier.

Zelf houden we het lekker rustig. Vrienden komen hier logeren en we gaan kalmpjes knabbelend, babbelend, nippend en muziek luisterend het nieuwe jaar in. Voor ons geen vuurwerk of woeste feesten. Ik denk dat ik om 1 uur slaap en om 9 uur ontwaak. Daarna ontbijten we en genieten van het traditionele concert.

Ik wens jullie allen een gezond, gezellig, gelukkig en genoeglijk 2012.

Anders

2011-12-30T08:53:00.000+01:00

Harold was er helemaal klaar mee. Vanaf nu hield hij op met verstoppertje spelen. Ook al vonden zijn collegae hem een vreemde snuiter en een flapdrol, ze hadden hem te respecteren om wie en wat hij was. Vrijdagavond zou hij ze op het personeelsfeest eens een flinke schok bezorgen. In de moderne maatschappij mocht iedereen immers uitkomen voor zijn geaardheid. Nou, hij dus ook. Het voelde goed dat hij nu voor zichzelf de knoop had doorgehakt en hij slaakte een zucht van verlichting. Glimlachend zette hij de pc uit, sloot zijn bureaulades en slenterde naar de liften.

“Zullen we een terrasje pakken?”, vroeg Wendy spontaan.
Hij wist dat haar vriend vorige maand met de noorderzon was vertrokken en had met haar te doen.
“Goed idee, maar ik betaal.”
“Dat komt goed uit, want ik zit op zwart zaad”, gaf ze eerlijk toe.
Ze vonden twee vrije plekjes in de zon en lieten zich genietend onderuit zakken.
“Twee roseetjes, graag en doe er maar een bittergarnituur bij”, bestelde hij goedgemutst.
“Ga jij vrijdag naar het feest, Har?”, informeerde ze.
“Nou en of, Wendy, en meer dan dat. Ik ben van plan om een onuitwisbare indruk achter te laten”.

Hij onthulde zijn plannen en vroeg haar medewerking met betrekking tot de details en de timing. Ze was dolenthousiast en beloofde hem in alles bij te staan. “We huren die dvd van Julie Andrews. Hoe heet die ook alweer? Hij draaide in 1982 in de bioscoop.”“O, je bedoelt waarschijnlijk “Victor, Victoria”. Dat is een van mijn lievelingsfilms. Wat een goed plan. Daar kunnen we heel veel ideetjes uit opdoen.”Ze spraken af voor de volgende avond en Wendy zou de dvd en diverse accessoires meebrengen. Hij ging op jacht naar het “pièce de résistance”. Hij had er zin in.

In de eerste de beste modezaak zag hij zijn gedroomde jurk. Een roodfluwelen schoonheid met kant langs hals en mouwen. Trots draaide hij rondjes voor de passpiegel en werd daarbij vol bewondering gadegeslagen door het voltallige personeel. Er klonk zelfs applaus. Gelukkig was hij gaan winkelen met pruik en de juiste lingerie. Nu wisten ze niet beter dan dat hij een vrouw was. Hij genoot met volle teugen. Er stonden diverse afspraken bij de plastisch chirurg gepland, maar voorlopig moest hij nog met kunst- en vliegwerk de vrouwelijke vormen aanbrengen.

Wendy en Harold stonden in vol ornaat te wachten op de taxi, die hen naar het feest zou brengen. Wendy in jacquet met een kortgeschoren kopje à la Julie, Harold in zijn droomjapon. Ze vormden een mooi paar.Bij aankomst werden ze verwelkomd door de ceremoniemeester, die hen introduceerde als meneer en mevrouw Anders. Een paar seconden was het stil en keken de feestvierders elkaar onzeker aan, maar even later werden ze beloond met een staande ovatie. Links en rechts barstten discussies los en vlogen de ontboezemingen over tafel. Het werd een personeelsfeest dat zijn weerga niet kende. Iedereen bleek anders dan gedacht.

Vijf van vrijdag is een schrijfopdracht van Aline. Vijf gegeven (onderstreepte) woorden moeten in evenzoveel alinea’s worden gebruikt, met een totaal aantal woorden tussen de 450 en 500. Klik hier voor de andere verhalen.

Collage van maandag

2011-12-29T00:00:00.000+01:00

Impressie van 26 december:
Stukje boom, hongerige zoon, bloggende moeder en dapper geraniumpje dat rustig door gaat met bloeien onder de lichtslang.

Let wel:
De foto's staan hier niet in chronologische volgorde.
Zodat jullie niet denken, dat dit mens achter haar pc zit terwijl haar kind honger heeft.
Deze moeder werd gekiekt na half 10 en toen was het kroost reeds gevoederd. ( je weet maar nooit wat mensen denken, toch?)

Ik heb nog een vraagje aan de lezers met groene vingers: "Waarom ging deze geranium pas hangen na 6 maanden? Was hij van mei tot november nog te blij?"

Geweld in de Kempen

2011-12-28T08:35:00.000+01:00

Bron

En wij dachten in onze onschuld dat we hier veilig woonden.

Pauze

2011-12-27T09:00:00.000+01:00

Even ongegeneerd uitbuiken. Al hebben we niet overdreven gegeten, je eet toch net iets anders dan normaal. Die sausjes hè, zo lekker. En die escargots met knoflookboter, jammie.
De hele tent ruikt naar open haard en gourmet en die arme kerstboom staat haar geur voor niets te verspreiden.
Het waren fijne, rustige en sfeervolle dagen. Precies zoals we ze graag hebben.
We schakelen nu een tandje terug en kunnen ons over vier dagen tegoed doen aan de bollen en flappen in het gezelschap van goede vrienden. Daarna zien we wel weer verder. Het leven is goed en we zijn gelukkig.

Huis en hut vanuit de tuin

2011-12-26T00:00:00.000+01:00

Het kerstgevoel wilde zaterdag nog niet komen

Pas nadat manlief de buitenverlichting zag branden

En de kerstmuziek door de kamer klonk

Zag ik zijn ogen gaan glimmen en neuriede hij mee

Daar was het gevoel eindelijk ………

Wensen

2011-12-25T00:30:00.000+01:00

Mijn alfabet

2011-12-24T00:00:00.000+01:00

Age: 56

Bed size: 180 x 220 met twee matrassen en dekbedden

Chore I hate: de afvoergoot van de doucheschoonmaken

Drink: koffie, thee, water, Martini,cola light, Cubalibre

Essential to start my day: koffie

Favorite color: kuikentjesgeel

Gold or silver: goud

Height: 1.76

Internet obsession: best wel

Job title: geen, afgekeurd

Kids: 1 dochter en 3 zonen (35, 33, 32 en30 jaar)

Live: gelukkig getrouwd

Mom’s name: Riet

Nicknames: Rammetje

Overnight hospital stays: 12

Pet peeve: chagrijnen en leugenaars

Quote from a movie: ?

Righty or lefty: rechts

Siblings: broer (54)

Time I wake up: tussen 8 en half 9

Underwear: heel oubollig

Vegetables I dislike: bietjes

What makes me run late: lastige darmen

X-rays I’ve had: tientallen, wanneer ikscans meetel

Yummy food I make: salades en grotegarnalen met look

Zoo animal favorite: apen

Dit idee is overgenomen van Mrs. T.

Lengen

2011-12-23T09:30:00.000+01:00

Zoals jullie hier kunnen lezen was het gisteren de kortste dag en gaan de dagen vanaf nu weer lengen. Nu nog een zonnetje erbij en ik sta al met mijn vergrootglas bij de forsythia.
Ja, ik weet dat de ergste kou nog moet komen en dat ik een beetje voorbarig ben met mijn lentewens, maar dromen mag.En ik moet eerlijk zeggen, dat dit seizoen ook een paar voordelen heeft:

Nu het blad is geruimd, kunnen de tuinklusjes in de vriezer.
Er is meer licht in de tuin, doordat de beuken in hun blootje staan.
Ik zie allemaal blije vogeltjes smullen van de vetbolletjes.
Men zoekt weer even contact met elkaar.
En mijn agenda is nog heerlijk leeg en schoon.

Oud - nieuw

2011-12-22T09:30:00.000+01:00

“Gooi geen oude schoenen weg, voordat je nieuwe hebt.”
Dat geldt voor heel veel zaken. Toch wagen velen die sprong wel. Er worden zelfs programma’s aan gewijd. Mensen verkopen hun huis, zeggen hun baan op en vertrekken naar een gehucht om daar een camping of bed met ontbijtje op te zetten.
Sommigen vinden dat moedig, sommigen vinden dat dom. De waarheid ligt zoals altijd in het midden. Wel vind ik het nogal onbezonnen om kinderen mee te slepen naar het buitenland, terwijl niemand in het gezin de taal spreekt en het huis nog een bouwval is.
Wat vinden jullie hiervan?

Kijk bij reismeermin voor andere invalshoeken

Ravelse Alpen

2011-12-21T09:00:00.000+01:00

We wachten alleen nog op sneeuw.

Daarna openen we een nieuw skigebied voor kabouters.

Gat in de markt, toch?

(zie ook mijn berichtje van 8 december)

Wanda

2011-12-20T00:00:00.000+01:00

Bron

Ik vind dit een dapper initiatief.

Misschien was ze op weg naar Bethlehem?

Goud

2011-12-19T00:00:00.000+01:00

Vandaag zijn mijn oom en tante vijftig jaar getrouwd. Zij is het jongste zusje van mijn moeder.
Hulde aan het paar. Als je het zolang samen volhoudt verdien je groot applaus. Hierbij zend ik nogmaals mijn allerbeste wensen naar Sweet Lake City.

Helaas heb je het niet geheel en al in de hand. Mijn moeder zou die mijlpaal ook graag hebben bereikt, maar ze mocht slechts 61 worden en was op dat moment 37 jaar getrouwd.

In april is het onze 37ste trouwdag. Dat zijn toch telkens momenten waar je bij stilstaat.
Als niets ons tegenhoudt, gaan wij voor goud!

(het kiekje heb ik van Hyves geplukt en hopelijk zijn ze onherkenbaar. Indien gewenst, verwijder ik het natuurlijk meteen)

Kerstsprookje

2011-12-17T09:07:00.000+01:00

Het was hartje winter in Magidonië. Een ijskoude wind joeg de sneeuw door de straten en bijna iedereen zat thuis bij de kachel. Achter een vuilnisbak zat echter een manneke ineengedoken te bibberen. Hij had geen huis en haard en was helemaal alleen op de wereld. Niemand hield van hem en dat was zijn eigen schuld. Jarenlang had hij de mensen belogen en bedrogen.

Deze zomer was hij woedend weggelopen uit het weeshuis en nu had hij vreselijk veel spijt. Hij zou alles willen terugdraaien en goedmaken als dat kon, maar hij had geen idee waar hij zich nu bevond en hoe hij dit moest aanpakken. Hij was hopeloos verdwaald in alle opzichten.

Ineens hoorde hij belletjes rinkelen en voelde hoe iets kleins op zijn schouder landde. “Hallo, ik ben Noëlle en ik ben kerstfee in opleiding. Kan ik je ergens mee helpen?”
“Ik weet het niet”, antwoordde hij verbaasd. “Wat kan jij allemaal? Kan je toveren en mijn wensen vervullen?” “Sommige wensen wel, maar ik ben nog niet zo ervaren. Probeer maar eens. Wat zou je het allerliefst willen?” “Een warm huis en mensen die van mij houden. Ik ga het allemaal anders doen als ik nog een tweede kans krijg.” “Ik denk dat ik wel iets voor je kan doen. Doe je ogen maar dicht en tel tot tien.”

Hij voelde zich een beetje duizelig en toen hij zijn ogen opende zag hij eerst helemaal niets. Iemand tilde hem op en hij hoorde papier ritselen. Laagje voor laagje werd zijn omgeving onthuld. Naast hem brandde een open haard en er zaten twee mensen op hun knieën aan weerszijden. Ze lachten en huilden tegelijk en bleven hem maar vastpakken en knuffelen.Een zoon, ze hadden een prachtige zoon. Eindelijk waren hun gebeden verhoord en was hun grootste wens uitgekomen.

Nog veel meer kerstverhalen vind je bij Plato.

Gewoon weekend

2011-12-16T13:00:00.000+01:00

Het laatste “gewone” weekend van 2011 staat voor de deur.
Daarna stort bijna iedereen zich in het feestgedruis.
Wij houden van spreiden en zien morgen mijn vader verschijnen samen met onze dochter en haar vriend. Gezellig.
In het daaropvolgende weekend vragen wij onze jongste twee spruiten te eten en het laatste weekend logeren hier goede vrienden, die met liefde het vuurwerk in de Randstad ontvluchten. Ook gezellig.
Voor januari staan twee afspraakjes in de planning: een vriendinnenlunch en een dinertje met een klasgenote en haar man.Zo worden de donkere dagen in mijn belevenis een behapbaar verhaal. Easy does it.

Werelden ontmoeten elkaar

2011-12-15T16:00:00.000+01:00

Het is best bijzonder dat in Blogland werelden elkaar ontmoeten. Geen verzuiling, grens, religie of politiek standpunt weerhoudt mensen ervan om mee te leven met anderen. Of het nou om klein of groot verdriet gaat, om besparingen of gescoorde hebbedingetjes, om oma’s of dertigers, iedereen kan rekenen op medebloggers, in welke vorm dan ook.
Soms vind je zelfs mensen waar je “in real live” nooit aan was blijven plakken en die een enorme verrijking voor je leven blijken te zijn. Je leert schrijffouten te negeren, omdat ze zijn begaan door lieve, spontane mensen. Je krijgt begrip voor kwesties, die erg ver van je bed lagen. Je gaat mensen missen en je zorgen maken, wanneer hun blog stil valt. Best bijzonder.

Bank

2011-12-14T12:37:00.000+01:00

Als iets tot de verbeelding spreekt, is het wel het elfenbankje. In gedachten zie ik al die piepkleine elfjes daar gezellig zitten keuvelen. Intussen doet het bankje zelf hard haar best om allerlei rommel in het bos op te ruimen.

Nog belangrijker is de donorbank, die ongelooflijk veel mensen helpt. Hetzij levensreddend, hetzij levenbrengend. Daar las ik laatst een mopje over: Een vrouw komt bij de dokter en zegt: “Ik heb een ongelukje op het werk gehad en ik ben zwanger.” Waarop de arts verbijsterd reageert: “Maar mevrouw, dit kunt u toch onmogelijk een bedrijfsongeval noemen. Waar werkt u dan in vredesnaam?” “Bij de spermabank”, is haar opgewekte antwoord.

Over geld kan ik wel meer dan één w.o.w.’tje schrijven. Net als over bankrovers of banken die roven. Die betekenis laat ik hier maar even buiten beschouwing. Er wordt al genoeg over gezeurd.

Als het zou kunnen, had ik graag een mosselbank en een oesterbank in de tuin, want ik ben dol op die schelpdieren. Helaas zijn deze soorten hier ongeschikt. Maar dromen mag, toch?

Rond de winkeltoonbank heb ik mijn grote liefde leren kennen. Zie dit oude logje. Deze mag in dit rijtje dus zeker niet ontbreken.

Ik sluit af met onze eigen bijzondere bank. Die is speciaal gekocht in de periode dat ik ernstig ziek was. Hij zit geweldig, hij ligt geweldig en het was de enige bank in de hele winkel waarop ik eventjes geen pijn had. Over een paar maanden is hij jarig en wordt hij vijf.

Kijk bij Aline voor de andere bijdragen.

Boom

2011-12-14T00:00:00.000+01:00

Die kunnen we opzetten, letterlijk en figuurlijk.
De kerstboomlogjes vliegen je om de oren. Het ene fotootje nog mooier dan het andere. Die van ons staat nog te kleumen op de veranda.Gisteren door manlief gehaald in Tilburg, omdat de man in Ravels-Eel blijkbaar een jaartje oversloeg.
Helaas hebben wij zeventien jaar geleden de standaard weggedaan toen de nepboom werd aangeschaft. En wat doe je met een kerstboom zonder kruis en zonder standaard? Juist, helemaal niets.
Een foto van dit trieste geval zal ik jullie besparen. We hopen dat het een dapper exemplaar is.
Hij moet nog heel eventjes wachten.

Reuzenweta

2011-12-13T00:00:00.000+01:00

Bron

Is het geen schatje?

Dringende oproep

2011-12-12T00:00:00.000+01:00

Ons berichtenblad is wederom aanleiding voor een logje.
Dit is Vlaamse humor op zijn best.
Hier kan de STER nog veel van leren.
Links heb ik een gedeelte van de pagina geplaatst, want anders denken jullie misschien dat ik dit zelf heb verzonnen.

400

2011-12-11T10:23:00.001+01:00

Gisteren verscheen mijn vierhonderdste berichtje op dit blog.

Vandaag neem ik een snipperdag.

Fijne zondag allemaal.

Engelse dorpjes

2011-12-10T00:00:00.000+01:00

Ik ben er dol op. Vooral de sfeer vind ik zo romantisch en een beetje mysterieus. We zijn in 2006 naar Engeland geweest en boften met het weer. Dat was wel een groot pluspunt natuurlijk. En mijn beruchte jeugdkamp in 1973 bevond zich in Colchester.

Ook Britse detectiveseries hebben onze voorkeur.
A touch of Frost, Midsomer murders, Hercule Poirot, Miss Marple, Inspector Morse, Inspector Linley mysteries en Inspector Georg Gently.

Ooit zou ik nog wel eens naar Cornwall willen. Een indrukwekkend graafschap. Maar misschien volstaat het om een mooie film te huren over dat gebied.
Heeft iemand een goede tip?

Bedrog - listig

2011-12-09T08:23:00.000+01:00

De afgelopen weken zijn er weer heel veel kindertjes bedrogen. Met Sinterklaas mogen ouders en andere opvoeders een uitzondering maken. Op allerlei listige manieren wordt verklaard waarom er meerdere sinten rondrijden, waarom hij klinkt als oom Jan en hoe kindjes zonder kachel hun cadeautjes door de radiator geprutst krijgen.

Sommige kleintjes zijn bang en plassen van de zenuwen weer in hun bed. Tegenover lastpakken wordt regelmatig gedreigd met de zak. In feite zijn we een beetje vreemd bezig met dit populaire volksfeest. Altijd geldt: “Eerlijk duurt het langst” en “Al is de leugen nog zo snel, de waarheid achterhaalt haar wel”. Maar nu worden die regels zwaar overtreden. Hoe moeten we nog geloofwaardig blijven als we collectief de boel beduvelen?

Voor andere invalshoeken, klik hier.

Mol

2011-12-08T00:00:00.000+01:00

Niet de plaats in de Belgische provincie Antwerpen, de scheikundige eenheid of het muziekteken. Nee, onze grootste plaag is deze mol en al zijn familieleden.
Het lijkt zo’n schattig diertje en dat is het ook, zolang het onze tuin met rust laat. Iedere ochtend inventariseren we de (puin)hopen.

Kijk, een echt siergazon hebben we nooit gehad. Dat hoeft ook niet. Maar een hobbelige veld met kale plekken, heuvelruggetjes en valkuilen is een debacle voor mijn onzekere pootjes.

Natuurlijk hebben we diervriendelijke dingen geprobeerd, maar dat mocht allemaal niet baten. Nu staan er een aantal klemmen. Mollemans is echter niet voor één gat te vangen en komt een meter verder tevoorschijn met een nieuwe molshoop. Is dit (g)een typisch gevalletje “hopeloos”?

Kaart

2011-12-07T08:32:00.000+01:00

Volgens de statistieken kunnen de meeste vrouwen slecht kaartlezen en hebben ze minder ruimtelijk inzicht dan mannen. Vandaar al die mopjes over inparkerende blondjes en verdwaalde dames. Er zal heus serieus onderzoek zijn gedaan naar deze eigenschappen, maar gelukkig bevestigen uitzonderingen de regel.

Manlief heeft niet zoveel met plattegronden en ik ben dus de gids bij gezamenlijke autoritten. Dat heeft ons in het verleden regelmatig op heel bijzondere locaties gebracht. En dan bedoel ik hier “met opzet” en niet “per abuis”. Ik stuurde hem door bossen op smalle, onverharde wegen en hij twijfelde soms toch wel een beetje, maar we kwamen altijd weer veilig terug in de bewoonde wereld.

Van kaartlezen in een andere betekenis heb ik echter geen kaas gegeten. Evenmin ben ik gezegend met inzicht in theebladeren of koffiedik. En soms is dat maar goed ook. Menig mens zou behoorlijk in paniek raken als hij van tevoren zou weten wat hem allemaal gaat overkomen. Misschien denkt een van jullie dat je je wel degelijk kunt voorbereiden op de dingen die op je pad komen. Oké, in sommige gevallen is dat inderdaad mogelijk, maar over het algemeen is het geen haalbare kaart.

Binnenkort is het weer tijd om kerstwensen te versturen. Vroeger hingen er jaarlijks meer dan tachtig kaarten aan de schouw. Tegenwoordig wordt er veel via e-mail verstuurd. Heel begrijpelijk, gezien de kosten. Toch moeten we deze maand iedereen ons nieuwe mobiele nummer doorgeven, aangezien ons vaste abonnement eind van de maand afloopt. Via een kaartje dan maar?

Andere bijdragen aan deze WoW vind je bij Aline.

Raadseltje

2011-12-06T00:00:00.000+01:00

Je hebt een balansweegschaal en negen houten blokjes.

Eén blokje weegt meer dan de andere acht.

Hoe kun je door slechts twee maal te wegen, ontdekken welk blokje het zwaarst is?

Applaus voor de slimme dames!

Het raadsel is opgelost.

Voor degenen die niet alle reacties hebben gelezen, plaats ik hem hieronder:

Eerst leg je in beide schalen drie blokjes.

Als één van de twee groepen zwaarder is, dan werk je verder met die drie blokjes.

Als ze even zwaar zijn, werk je verder met de drie blokjes die nog apart liggen.

Je hebt nu dus een groepje van drie blokjes waarin zich sowieso het zwaarste blokje bevindt.

Leg nu één blokje in de linker schaal en eentje in de rechter.

Slaat de balans door, dan heb je het zwaarste blokje gevonden.

Zo niet, dan is het resterende blokje het zwaarst.

Mopperen in 100 woorden

2011-12-05T00:00:00.003+01:00

Bij tijd en wijle word ik helemaal gestoord van Blogger.
Sommige mensen kunnen niet reageren, krijgen geen updates, kunnen een trui breien in de tijd dat ze mijn blog laden en tot overmaat van ramp krijg ik eens gevolgde blogs niet verwijderd en andere blogs niet toegevoegd aan mijn leeslijst.

Zelfs na het verwijderen van cookies, cache en ander rondslingerend materiaal word ik niets wijzer. Wel kan ik dan alle wachtwoorden opnieuw gaan zitten invullen. Op mijn vragen krijg ik voorgekauwde antwoorden waar ik drie keer niets aan heb.

Het spookt op blogspot en ik word hier niet vrolijk van.

Van modelbouw gesproken ...

2011-12-04T00:00:00.000+01:00

Ideetje voor in de kerstvakantie?

Zwart als roet

2011-12-03T09:00:00.000+01:00

Nee, hier wordt geen politiek standpunt over het knechtje van de goedheiligman ingenomen. Daar brand ik mijn vingers niet aan.
Ik was op zoek naar de oorsprong van kinderliedjes en belandde op deze pagina van Elsevier. Reusachtig interessant en soms zelfs schokkend om te lezen wat wij en onze nazaten zingen.
Weet je wat die meisjes en jongens op klompen bedoelden met hun emmertjes water? Ja, daar sta je van te kijken, hè?
Een poppenkraam was trouwens een arbeidsbemiddelingsbureau voor Duitse seizoenarbeiders, zogenaamde “lappenpoepen”. O ja, Kortjakje was een dronkenlap.Verder verklap ik niets. Ga zelf maar snuffelen. Fijn weekend.

Decemberleed

2011-12-02T09:00:00.000+01:00

Peter van Eigenen had een bloedhekel aan de feestmaand. Al die overvolle winkels met irritante muziek en dreinende kinderen, hij vermeed ze zo veel mogelijk. Zijn boodschappen kocht hij halverwege november grootschalig in. De diepvriezer, koelkast en proviandruimte waren afgeladen. Voor 2 januari 2012 zagen ze hem niet terug. Hij groef zich bijna letterlijk in en bracht de dagen binnenshuis door achter gesloten gordijnen. Er lagen diverse klassieke concerten en boeiende speelfilms voor hem klaar, hij had stapels droog haardhout ingeslagen en met vijftien flessen cognac kwam hij deze maand wel door. Wat hem betrof kon december beginnen.

Sinterklaas en Zwarte Piet hoefden het dak niet op bij het kleine huis aan de Bosweg 13. Nog nooit hadden ze daar een bezoek gebracht. Maar de buren op nummer vijftien hadden drie leuke meisjes tussen de drie en zeven jaar. Daar waren ze al jaren vaste gasten. Ze werden altijd getrakteerd op koffie met zelfgebakken appeltaart. De kinderen klommen een voor een bij de goedheiligman op schoot en zongen een mooi versje, voordat ze hun cadeautjes mochten uitpakken. Ook beide ouders kwamen aan de beurt en moeder kreeg een dikke zoen waarna ze onder de rode en zwarte vegen zat.

De stagepiet was bezig aan een werkstuk en was er die avond niet bij. Hij zat druk te schrijven achter zijn bureau aan boord van de stoomboot. De opdracht was best lastig. Hij moest een scriptie schrijven over veiligheid bij het beklimmen van daken. Pas nadat hij hiervoor was geslaagd, mocht hij voor het eerst mee het dak op. Maar hij was erg ongeduldig en wilde zo graag zelf ondervinden hoe het voelde om een pakje door de schoorsteen te gooien. Hij wist in welk dorp ze nu bezig waren, want zijn computer hield exact bij op welk adres ze zich bevonden.

Natuurlijk hoorde hij hier helemaal niet te zijn, maar iets dreef hem naar dat ene adres, nummer dertien. Via streetview had hij de foto opgezocht. Daar was nog nooit een bezoekje afgelegd of een presentje bezorgd. Het was een klein huisje met een rieten dak. De gordijnen waren gesloten en er leek niemand thuis te zijn, hoewel er zachte vioolklanken hoorbaar waren. Behoedzaam beklom hij het dak terwijl de zenuwen door zijn lijf gierden. Er kwam rook uit de schoorsteen en hij wist eigenlijk niet hoe hij dit probleem moest oplossen. Had hij nou eerst zijn lessen maar geleerd. Domme stagepiet.

De volgende drie weken heerste koning winter met ijzige hand. Op nummer dertien werden beide slachtoffers uiteindelijk door de Kerstman ontdekt, terwijl hij met zijn rendierslede over het buurhuis vloog. Het manneke werd stijf bevroren op het dak aangetroffen en meneer van Eigenen lag stil voor de gedoofde open haard. Door het pakje in de schoorsteen kon de rook niet goed ontsnappen. Giftige koolmonoxide was de bewoner fataal geworden. De stagepiet was uitgegleden en met zijn hoofd tegen de dakrand geknald. De dorpsbewoners waren aangeslagen door het hele gebeuren. Voor deze mensen zou december nooit meer hetzelfde zijn.

Meer uitleg over "vijf van vrijdag" vind je bij Aline. Bij haar staan ook links naar de andere bijdragen.

Ruilen

2011-12-01T00:00:00.000+01:00

Er was eens een schattig egelmeisje, dat hopeloos verliefd was op een stoere eekhoorn. Ze kon er niet van slapen en woelde haar stekeltjes helemaal in de knoop. Ze wilde dolgraag haar pinnetjes ruilen voor een zachte vacht en elegante krulstaart.
Een goede fee schoot te hulp en met een draai van haar toverstafje verloste ze het egeltje van haar stekels en schonk haar een kastanjebruin velletje en bijbehorende staart. Het meisje was in de zevende hemel en tranen van dankbaarheid stroomden uit haar kraaloogjes. Eindelijk stond niets hun prille liefde meer in de weg en konden ze dit voorjaar aan een gezinnetje beginnen. Ze was zó gelukkig.
Vijf bomen verderop vervulde Oberon de diepste wens van een eekhoornmannetje ...

Drempelvrees

2011-11-30T00:00:00.000+01:00

Morgen struikelen we onherroepelijk de feestmaand in. Geen houden aan. Worden we daar vrolijk van? Neen. Ik in ieder geval niet.
Gelukkig hebben we geen sintverplichtingen en kom ik zelden in winkels of tuincentra. Dat scheelt al een hoop narigheid. Over een dag of tien schaffen we twee echte kerstboompjes aan, voor het eerst in zeventien jaar. Ik wil dit jaar de geur van sparretjes beleven in plaats van het montageritueel van onze nepboom. Die boompjes mag manlief in Ravels-Eel zelf uitgraven voor een paar euro. Dat geeft extra cachet aan het geheel.
Het komt allemaal goed. Gewoon even doorbijten.

Ram in Ravels

Samen oud

Seizoenen en kleuren

Beleef de lente 2012

Kwartje - missen

Au

Trappen

Tweede kans IV

Tweede kans III

Tweede kans II

Gourmet

Tweede kans I

Afwisseling

Vrij

Lente 1945

Lente

Ondergesneeuwd

Ambacht - verrassen

Voor Marijke

Geschiedenis van de nestkast

Graad

Droomprins

Ornithofobie

Illegale sneeuwklokjes

Dit zijn ze

Liefde

Overjarige kleuter

Cursus

Vertalen

Opgeruimd

De onschuld

Zomers paradijs

Was ik maar daar

Moederskindje

Oorzaak - gevolg

Tuinbeeld

Muziek

Overwinnen

Zin in romantiek?

Stokje: 11 vragen

Koppig?

Erfenis

Verjaardagen

Vliegen

Cystoscopie

Tuinieren

Zingen - ouder

Music painting

Flora breidt zich uit

Een appeltje voor de dorst

Achterkant

Test

Delen

O, ik weet het niet

Zoniënwoud

Cadeautje

Oma

Afscheid

Uitschakelen

Tussentijds blaasnieuws

Jaws getemd

Tijdsbeleving

Bron - inspiratie

Veertig koningen

Discussie met Kobus

Eten

Valse start

Maandag, wasdag

Tweelingzusje

What's in a date?

Anders

Collage van maandag

Geweld in de Kempen

Pauze

Huis en hut vanuit de tuin

Wensen

Mijn alfabet

Lengen

Oud - nieuw

Ravelse Alpen